“โฮ่งงง…” เอ้อร์หนิวเห่าร้องเสียงเบาที่เต็มไปด้วยการเอาอกเอาใจอีกครั้ง
เจียงซื่อถึงกับใจอ่อน
ช่างเถอะ เห็นแก่เอ้อร์หนิว นางตบหลังเอ้อร์หนิวแล้วกลับไปหาอาหมาน “อาหมาน เอาที่เขียนคิ้วให้ข้าหนึ่งแท่ง”
สาวรับใช้คนสนิทของคนในตระกูลชั้นสูงอย่างอาหมานจะพกที่เขียนคิ้ว ชาดสีแดงและแปั้งติดตัวขนาดเล็กกะทัดรัด เพื่อให้คุณหนูของตนเองได้เติมแต่งในเวลาจำเป็นอาหมานหยิบที่เขียนคิ้วออกมาจากเหอเปายื่นให้กับเจียงซื่อ
คุณหนูงดงามอยู่แล้ว จะใช้ที่เขียนคิ้วอีกทำไมกันเอ…หรือว่าจะเขียนคิ้วให้กับเอ้อร์หนิว
อาหมานส่ายหัวสลัดความคิดนี้ทิ้งและคงความนิ่งเอาไว้
พูดให้น้อย ทำให้มาก ทำตามที่คุณหนูสั่งไม่มีทางผิดแน่
เจียงซื่อเดินกลับไปหาเอ้อร์หนิว แล้วใช้ที่เขียนคิ้วเขียนคำว่า ‘ขอบคุณ’ ที่ด้านหลังกระดาษนั่นและเก็บเข้าถุงปักดิ้นถุงเดิม นำมันห้อยไว้ที่คอของเอ้อร์หนิว จากนั้นใช้มือนวดตรงที่มีขนปุยของมันพลางเอ่ยขึ้น “กลับไปได้แล้ว”
สุนัขตัวใหญ่ไม่พึงพอใจ พลันกัดเข้าที่กระโปรงของเจียงซื่อพร้อมกับดึงถอยหลัง
เจ้านายสั่งไว้แล้ว หากพานายหญิงกลับไปได้เขาจะให้รางวัลเป็นกระดูกสองถ้วย
“รีบกลับไปเถอะน่า ตอนนี้ข้ายังไม่สะดวก” คำว่า ‘ขอบคุณ’ ได้แสดงท่าของนางอย่างชัดเจนแล้ว นางคงไปหาเขาโดยที่ไม่มีธุระอันใดไม่ได้หรอกกระมังเอ้อร์หนิวคลายออกพลางจ้องเจียงซื่อนิ่ง ดวงตากลมโตสีดำเงาวับคู่นั้น ดูแล้วช่างน่าเห็นใจเหลือเกิน
“ไม่ได้จริงๆ” เจ
