นายท่านรองเจียงสองสามีภรรยาพาเจียงเชี่ยนมาถึงเรือนฉือซิน หัวหน้าสาวรับใช้อาฝูน้อมทักทายเขาสามคน “นายท่านรอง เอ้อร์ไท่ไท่เหล่าฮูหยินง่วงนอน ท่านได้พักหลับไปแล้วเจ้าค่ะ”
“เหล่าฮูหยินพักหลับแล้วรึ” สีหน้าของนายท่านรองเจียงเต็มไปด้วยความสงสัย
ตอนที่พวกเขาสองสามีภรรยาไปจวนฉังซิงโหวเหล่าไท่ไท่ยังกระปรี้กระเปร่าอยู่เลยนี่
เซียวซื่อชินกับลูกเล่นแบบนี้ในเรือนหลังมามากมาย นางเข้าใจความหมายของเฝิงเหล่าฮูหยินทันที นั่นหมายความว่าเหล่าฮูหยินไม่ต้องการพบเชี่ยนเอ๋อร์นี่เอง
“ในเมื่อเหล่าฮูหยินพักแล้ว งั้นไว้พวกข้าจะมาน้อมทักทายใหม่ก็แล้วกัน” เซียวซื่อดึงนายท่านรองเจียงหนึ่งที แล้วจึงกลับเรือนหยาซิน
เรือนหยาซินไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมมากนัก มีเพียงบ่าวรับใช้ที่ตั้งใจย่ำเท้าให้เกิดเสียงเบาที่สุดจนสร้างความเงียบสงัดที่ชวนให้รู้สึกอึดอัด
เจียงเชี่ยนร้องห่มร้องไห้ทันทีที่เข้าห้อง “ลูกทำให้คนในจวนอับอายขายหน้า ท่านย่าต้องโกรธลูกแน่ๆ ถึงไม่ยอมพบหน้าลูก…”
สำหรับท่าทีเช่นนี้เจียงเชี่ยนเองก็มีสัมผัสที่ไวเช่นกัน
นายท่านรองเอ่ยตอบอย่างใจร้อน “มาถึงขั้นนี้แล้วร้องไห้ไปจะมีประโยชน์อันใดอีก ท่านย่าของเจ้าเพียงแค่ง่วงนอน จะไม่อยากพบเจ้าได้อย่างไรกัน”
เจียงเชี่ยนน้ำตาไหลพรากเป็นสายน้ำ แม้จะไม่ตอบโต้ แต่ภายในใจกลับเย็นวาบไปหมดหากเป็นเมื่อสมัยที่นางยังคงความเจิดจรัส ทุกครั้งที่นางกลับมาเยี่ยมที่จวนฝังมารดา ท่านย่าเคย
