ปฏิบัติตนกับนางอย่างเช่นนี้วันนี้เมื่อไหร่กันเห็นได้ชัดว่าตอนนี้ท่านไม่ปลื้มนางเป็นอย่างมากจึงได้แสดงท่าทีนั้นออกมา
แต่คำพูดเหล่านี้หากพูดออกไปให้ท่านพ่อฟัง คงมีแต่จะทำให้เขาหงุดหงิดเปล่าๆ อย่างไรเสียบุรุษก็ไม่เหมือนสตรี
“เชี่ยนเอ๋อร์ ข้าถามเจ้าหน่อย เจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไป” นายท่านรองเจียงเป็นคนที่ไม่ชอบใช้ความคิดไปกับเรื่องระหว่างสตรี เขาคิดถึงแต่เรื่องใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าในเวลานี้
เจียงเชี่ยนหยุดร้องไห้พร้อมกับก้มหน้าเอ่ยออกไป “ลูกจะฟังท่านพ่อกับท่านแม่เจ้าค่ะ”
“พ่อกับแม่คิดว่าจะให้เจ้ากับฉังซิงโหวซื่อจื่อหย่าแบบบังคับ[1] เหมือนกับที่ได้พูดไว้ตอนอยู่ที่จวนโหว”
ฝั่ายชายเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ในฐานะที่เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ของฝั่ายหญิงยังไงก็ต้องแสดงท่าทีออกมาแต่เพื่อไม่ให้ถูกบุตรสาวถือโทษโกรธในภายภาคหน้า คำพูดนี้อย่างไรเสียก็จำเป็นจะต้องลองถามดูก่อน
“ท่านพ่อว่าควรทำอย่างไร ลูกก็เชื่อฟังอย่างนั้นเจ้าค่ะ” เจียงเชี่ยนเอ่ยตอบอย่างเชื่อฟัง“ได้ งั้นข้าจะไปร้องเรียนกับที่ทำการ รอข้าได้รับหนังสือหย่ามาแล้ว ค่อยให้แม่เจ้าไปนับสินเดิมและนำกลับมา หลังจากนั้นเรากับจวนโหวก็จะไม่มีอะไรติดค้างกันอีก” นายท่านรองเจียงไม่อยู่ให้เสียเวลา มือไขว้หลังเสร็จก็เดินจากไป
เจียงเชี่ยนถึงได้วิ่งเข้าไปในอ้อมอกเจียงซื่อและเริ่มร้องโฮ “ท่านแม่ ชีวิตลูกช่างอาภัพเหลือเกินต่อจากนี้ไปลูกจะทำอย่างไรดี”
เซียวซื่อตบที่หลังเ
