จียงเชี่ยนพร้อมเอ่ยปลอบใจ“ไว้ข้าจะสั่งให้สาวรับใช้อายุมากที่พูดเก่งๆ นำเรื่องที่เจ้าถูกฉังซิงโหวซื่อทารุณเผยแพร่ออกไปถึงเวลานั้น ทุกคนก็จะรู้ถึงความเจ็บปวดที่เจ้าได้รับ พวกเขาจะมีแต่เห็นใจเจ้า เวลานานเข้าเรื่องก็จะซาลง แล้วแม่ค่อยหาตระกูลดีๆ อีกหนึ่งตระกูลให้เจ้าแต่งออกไปนะ”
วิถีปราชาของต้าโจวค่อนข้างเปิดกว้าง กับหญิงสาวแล้วยิ่งผ่อนผัน หญิงสาวที่สูญเสียหรือหย่าร้างกับสามี แต่งงานใหม่อีกครั้งหรือแม้กระทั่งแต่งงานใหม่สามครั้งก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลก
แน่นอนว่าตระกูลสามีใหม่ของหญิงสาวส่วนใหญ่มักแย่กว่าตระกูลแรกไปบ้าง
เจียงเชี่ยนขนลุกวาบในขณะที่ยังอยู่ในอ้อมอกของเซียวซื่อ “ท่านแม่ ลูกอยากอยู่ข้างกายท่านแม่ตลอดไป ไม่อยากออกเรือนอีกแล้วเจ้าค่ะ”หากพบเจอคนโรคจิตอย่างเฉาซิงอวี้อีก จะสู้ความอิสระในจวนปัวได้อย่างไร ตอนนี้นางเพียงต้องการขอความเห็นใจจากมารดาให้มาก ชีวิตในภายหลังในจวนปัวถึงจะอยู่ได้อย่างสุขสบาย
เซียวซื่อพลันนึกขึ้นได้ว่าบุตรสาวเพิ่งพบเจอเรื่องราวเช่นนั้น หากยังไม่อยากแต่งงานใหม่ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ จึงเอ่ยตอบทันที “ได้ เรายังไม่คิดไปไกล ลูกอยากอยู่กับแม่นานแค่ไหนก็แค่นั้น”
เจียงเชี่ยนจึงผันเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นยิ้ม
เวลานี้คนทั่วเมืองหลวงต่างให้ความสนใจกับเรื่องที่ฉังซิงโหวซื่อจื่อฆ่าคน เรื่องที่นายท่านรองเจียงร้องเรียนกับเจ้าหน้าที่ว่าต้องการขอหนังสือหย่าถูกเผยแพร่ออกไปอย่างกว้า
