“อย่าจับลูกข้า ปล่อยลูกข้านะ!” ฉังซิงโหวฮูหยินที่ดูเป็นคนอ่อนแอ พอถึงเวลานี้กลับแสดงอารมณ์ออกมาอย่างน่าตกใจ นางใช้แรงที่มีทั้งหมดกระแทกใส่ร่างเจ้าหน้าที่จนเกือบล้มลง
“ซื่อจื่อ นี่ไม่ใช่ความจริงใช่หรือไม่ ท่านพูดอะไรหน่อยสิ…” เจียงเชี่ยนฉวยโอกาสเกาะฉังซิงโหวซื่อจื่อพลางตะโกนเอ่ยถามเสียงแหบ และใช้โอกาสที่ทุกคนไม่ทันระวัง กระซิบเสียงต่ำออกไป“ข้าตั้งท้อง…”
แววตาแห่งความว่างเปล่าของฉังซิงโหวซื่อจื่อพลันเปลี่ยนเป็นกระจ่างใสในทันใด เขาจ้องเจียงเชี่ยนเขม่นว่าอย่างไรนะ ตั้งท้อง?
เจียงเชี่ยนผงกหัวอย่างสุดกำลัง
ได้โปรดเชื่อเถอะ ขอเพียงเชื่อที่นางกล่าว เขาคงไม่มีวันลงมือกับผู้หญิงที่อุ้มลูกของเขา ให้จบสิ้นไปพร้อมๆ กับเขาหรอกกระมัง
“พาตัวไป!”
แม้ญาติฝั่ายหญิงในจวนฉังซิงโหวจะร้องห่มร้องไห้อย่างไร ก็ไม่ส่งผลใดๆ ต่อเจินซื่อเฉิงแม้แต่น้อย เขามีเพียงออกคำสั่งกับผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาให้พาตัวฉังซิงโหวซื่อจื่อกับบ่าวรับใช้สองคนออกไป
ส่วนกระดูกเหล่านั้น ไม่สามารถจัดการทั้งหมดในเวลาอันสั้นได้ สวนดอกไม้ที่มีดอกไม้บานสะพรั่งของจวนโหวได้กลายเป็นที่วางศพไปชั่วขณะ มันชวนให้คนรู้สึกหวาดกลัวอย่างที่สุด
ฉังซิงโหวฮูหยินไล่ตามมาด้านหลัง “อวี้เอ๋อร์ข้าเป็นคนดี ไม่มีทางทำร้ายคน พวกเจ้าเข้าใจผิดแน่ๆ…”
“ใต้เท้าเจิน ได้โปรดเมตตาด้วย ข้ามีลูกชายเพียงคนเดียว!” ความแน่วนิ่งอย่างเมื่อครู่ของฉังซิงโหวหายไปหมดแล้ว เวลานี้มีเ
