พียงดึงเจินซื่อเฉิงเอาไว้แน่นจนแทบจะคุกเข่าลงไป
“ครอบครัวผู้อื่น บางทีก็อาจมีลูกสาวเพียงคนเดียวเช่นกัน” เจินซื่อเฉิงประสานสองมือด้วยสีหน้านิ่งเรียบ “อีกสักครู่ อาจต้องเชิญพวกท่านไปให้ปากคำที่โถงศาลด้วย รบกวนท่านโหวให้ความร่วมมือด้วย ข้าขอลากลับก่อน!”
ฉังซิงโหวถึงกับเซถอยหลังด้วยใบหน้าซีดไร้เลือด
เจินซื่อเฉิงหันตัวกลับและก้าวเท้าอย่างฉับไวแล้วพลันหยุดชะงักและหันกลับมา แววตาของเขามองผ่านฉังซิงโหวไปตกอยู่ที่พุ่มดอกไม้ที่อยู่ไม่ไกลตรงนั้นมีหญิงสาวสองคนยืนอยู่ หนึ่งในนั้นสวมใส่เสื้อท่อนบนสีขาวคู่กระโปรงสีแดง รูปลักษณ์งดงามยิ่งกว่าดอกไม้งาม
หญิงสาวคนนั้น เขาไม่สามารถทำเป็นมองไม่เห็นอย่างแน่นอน
แต่นางมาปรากฏตัวอยู่ตรงนั้นได้อย่างไรกันนะแล้วนางมีความเกี่ยวข้องกับคดีนี้อย่างไรอีก
พลันมีความคิดมากมายแล่นผ่านสมองของเจินซื่อเฉิง แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูดคุยกัน เขาจึงทำได้เพียงมองดูจากตรงนี้ อย่างน้อยก็มองดูเพื่อให้หญิงสาวได้รู้ว่าเขามองเห็นนางแล้วหญิงสาวคนนี้เป็นคนกล้าหาญและฉลาดหลักแหลม ถ้าไม่ทำการยืนยันว่าได้พบเห็นในครั้งนี้ไม่แน่ว่า หากได้ถามถึงในภายหลัง นางอาจไม่ยอมรับก็เป็นได้
แต่ใครเล่าจะคิด หญิงสาวเสื้อท่อนบนสีขาวคู่กระโปรงแดงจะยิ้มกลับมาพร้อมน้อมทักทายอย่างกุลสตรีให้กับเขา
เจินซื่อเฉิงตะลึงงันพลางเผยอปากอย่างไม่ทันรู้ตัว จากนั้นก็พาเจ้าหน้าที่เดินจากไป
เมื่อได้เห็นสถานการณ์อันน่าตกใจ
