นที่ห้า แม้ว่าสีหน้าไม่ได้ดีไปกว่าเท่าไหร่ แต่พอเห็นพวกเจียงซื่อสองคนเดินมาก็ยังพอมีเรี่ยวแรงทักทายอยู่บ้าง “พี่สาม พี่สี่…”
ในสี่พี่น้อง เจียงเชี่ยวโตที่สุด เวลานี้นางมีความเป็นพี่สาวสูงมาก นางเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางแน่วนิ่ง“กลับจวนกันเถิด กลับถึงจวนแล้วค่อยคุยกัน”
ตอนนี้เจียงเพ่ยแทบไม่มีเรี่ยวแรงต่อปากต่อคำกับเจียงซื่อ นางเพียงพยักหน้าหงึกๆ อย่างเชื่อฟัง
นางอยากกลับเรือนแล้ว นางอยากออกจากสถานที่อันน่ากลัวแห่งนี้เต็มทน
“พี่ พี่รอง…” เจียงเพ่ยสีหน้าพลันซีดขาว สายตาจับจ้องทางข้างหน้า
เจียงเพ่ยหันกลับมาพบว่าเจียงเชี่ยนเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ด้วยสีหน้านิ่งเรียบยืนอยู่ด้านหลังคนหลายคน ท่าทางนั้นราวกับผีร้ายที่รอเวลาที่เหมาะสมเพื่อเข้าสิงมนุษย์
ช่วงวินาทีนั้น เจียงเพ่ยพบสิ่งน่ากลัวบางอย่างเข้าจนกรีดร้องเสียงแหลมออกมาอย่างไม่รู้ตัว
สายตาเย็นเยียบของเจียงเชี่ยนตกอยู่ที่ใบหน้าของเจียงเพ่ย
คนต่ำต้อยที่มีชีวิตอย่างสุขสงบด้วยการพึ่งพาแต่มารดาอย่างนาง กล้าตะโกนกรีดร้องใส่นางถึงเพียงนี้เชียวรึ“น้องหกกลัวข้ารึ” เจียงเชี่ยนเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ
