ารถรับสารใดๆ ได้อีกแล้วภายในใจนางมีเพียงความคิดเดียว นั่นคือถึงแม้ต้องใช้ปาก แต่ก็จะใช้ปากกัดสัตว์เดรัจฉานนี่ให้ตายเพื่อแก้แค้นให้บุตรสาวให้ได้
เจินซื่อเฉิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ “อาซ้อ ปล่อยมือท่านเถิด ในสวนดอกไม้ขุดขึ้นมาเป็นสิบศพคนที่สูญเสียบุตรสาวไปเฉกเช่นเดียวกับท่านยังมีอีกเก้าครอบครัว ข้าสัญญาว่าจะให้ความยุติธรรมแก่พวกท่านอย่างแน่นอน”
ซิ่วเหนียงจื่อถอยออกไปช้าๆ พลางยกมือขึ้นปิดปากและเริ่มร้องไห้อย่างเจ็บปวดหัวใจ
ถึงแม้จะได้ความยุติธรรมกลับคืนมา แต่บุตรสาวของนางก็ไม่สามารถกลับคืนมาได้อีกแล้ว…“สัตว์เดรัจฉาน ไร้ความเป็นคน!” พลเมืองที่มุงดูเริ่มด่าทออย่างอดไม่ได้ เริ่มขว้างผักใบเน่าและเปลือกไข่ใส่ตัวของฉังซิงโหวซื่อจื่อ
“พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ ห้ามเหยียบย่ำลูกรักของข้าเช่นนี้…” ฉังซิงโหวฮูหยินเอาตัวบังด้านหน้าฉังซิงโหวซื่อจื่ออย่างสุดชีวิต
การกระทำของพลเมืองที่มุงดูชะงักไปครู่หนึ่งจากนั้นผักใบเน่าก็ถูกขว้างออกไปมากขึ้นกว่าเดิม“ลูกของเจ้าถึงจะเรียกว่าลูกรักเท่านั้นหรือ แล้วลูกสาวของคนอื่นเกิดมาได้เพราะลมพัดมาหรืออย่างไรเล่า”
เมื่อสถานการณ์เริ่มแย่ลง ฉังซิงโหวพลันออกคำสั่งให้คนไปนำตัวฉังซิงโหวฮูหยินออกมา
“ข้าไม่ไป ข้าจะปกปั้องอวี้เอ๋อร์ของข้า…” แล้วฉังซิงโหวฮูหยินก็หมดสติล้มลงทันที
ในสวนดอกไม้ เจียงเพ่ยบุตรสาวคนที่หก รู้สึกตกใจจนเข่าแทบทรุด นางพิงกับเสาสีแดงนิ่งไม่ขยับ
เจียงลี่บุตรสาวค
