“จับตัวฉังซิงโหวซื่อจื่อ!” เจินซื่อเฉิงออกคำสั่งเสียงเข้ม
มีผู้ติดตามคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ ฉังซิงโหวซื่อจื่อตั้งแต่แรก จับเขากดทันทีที่ได้ยินคำสั่ง
ฉังซิงโหวตกใจมาก “ใต้เท้าเจิน ท่านหมายความว่าอย่างไร”
เจินซื่อเฉิงกล่าวพร้อมกับชี้ไปที่เสื้อผ้าของฉังซิงโหวซื่อจื่อ “ท่านโหวจะทำเป็นมองไม่เห็นหรืออย่างไร กระดุมที่เสื้อของบุตรชายของท่าน เป็นแบบเดียวกับกระดุมที่นักชันสูตรศพตรวจพบที่ศพของหญิงสาว!”
ฉังซิงโหวกระวนกระวายใจไปหมด
เขามีบุตรชายเพียงคนเดียว แม้ว่านิสัยจะเย็นชาบ้างในบางครา แต่ถ้าเทียบกับบุตรชายตระกูลอื่นในเมืองหลวงที่ชอบหลอกลวงถือว่าดีกว่ามากแล้ว
แต่เขาก็คิดไม่ถึงว่าลูกชายจะฆ่าคน!
ไม่ เป็นไปไม่ได้ ลูกชายของเขาจะฆ่าคนได้อย่างไร ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่!“ใต้เท้าเจิน ท่านด่วนสรุปจับข้าเช่นนี้ ท่านผลีผลามเกินไปหรือไม่” ถึงเวลานี้แล้ว ฉังซิงโหวซื่อจื่อยังคงทำตัวนิ่ง
เจินซื่อเฉิงหรี่ตามอง
เวลาเขามองคน เขาไม่ได้มองที่ใบหน้า เพราะอารมณ์ที่แท้จริงของคน มักแสดงออกทางร่างกาย
เวลานี้ แม้ว่าฉังซิงโหวซื่อจื่อจะทำตัวนิ่ง แต่สำหรับเจินซื่อเฉิงแล้วมันคือการแกล้งทำ
เขาจะคอยดูว่าฆาตกรโหดร้ายคนนี้จะแก้ตัวว่าอย่างไร
“หลักฐานชัดเจน ข้าหาได้ผลีผลามไม่” เจินซื่อเฉิงตอบกลับเรียบๆ
ฉังซิงโหวซื่อจื่อหัวเราะขึ้นอย่างเย็นชาพร้อมกับชี้ไปที่กระดุมหยกลายค้างคาวและกล่าว “กระดุมเหมือนกันก็ยืนยันว่าข้าคือฆาตกร? ใต้เท้าเจิ
