นตัดสินง่ายเกินไปหรือไม่”
“ซื่อจื่อกำลังจะบอกข้าว่า บ่าวรับใช้ในจวนของท่านก็ใช้กระดุมหยกงั้นหรือ”
“เหอะๆ ข้าเป็นคนใจกว้าง เสื้อผ้าที่เคยใส่แล้วจะให้บ่าวรรับใช้เป็นของขวัญไม่ได้หรืออย่างไรเล่า”
“ถ้าท่านว่าเช่นนั้น หมายความว่าฆาตกรก็คือบ่าวรับใช้ที่เคยได้รับของกำนัลจากซื่อจื่อน่ะสิ”เจินซื่อเฉิงเอ่ยตอบพร้อมกับยิ้มเยาะ
พวกพยายามหนีเอาตัวรอดอย่างฉังซิงโหวซื่อจื่อเขาเคยเห็นมาแล้วนับไม่ถ้วน
“อันจื่อ เสื้อผ้าที่ข้าเคยให้เจ้าล่ะ” ฉังซิงโหวซื่อจื่นตะโกนเอ่ยถาม
อันจื่อตัวสั่นระริก เนื้อตัวอ่อนยวนแทบล้มไปกับพื้น “ข้าน้อย ข้าน้อย…”
เขาแทบพูดไม่เป็นประโยคเลย
มาถึงขั้นนี้แล้ว แม้จะรู้แล้วฆาตกรคือซื่อจื่อแล้วอย่างไรเล่า ในฐานะที่เป็นผู้ร่วมกระทำผิด เขาไม่มีทางหนีรอดไปได้เช่นกัน
เมื่อได้สบตากับสายตาที่เต็มไปด้วยความหมายของฉังซิงโหวซื่อจื่อ อันจื่อตัดสินใจได้ทันที
รับผิดไว้เองก็แล้วกัน!
จะไปทางไหน ก็ไม่มีทางรอด งั้นรับความผิดของซื่อจื่อมาไว้เองแล้วกัน อย่างน้อยคนในครอบครัวของเขาก็เคยได้รับการดูแลเป็นอย่างดีมาก่อน
“ข้าน้อยเผาทิ้งแล้วขอรับ…”
“เหตุใดถึงต้องเผาทิ้ง” ฉังซิงโหวซื่อจื่อเก็บความตื่นเต้นและถามต่อ
เขารู้ว่าอันจื่อจะรับผิดแทนเขา!
ใบหน้าของอันจื่อเต็มไปด้วยหยดน้ำตา “ข้าน้อยน้ำเข้าสมอง เป็นคนทำร้ายผู้หญิงดีๆ เหล่านี้เองหลังๆ มานี้ข้าน้อยพบว่าบนเสื้อผ้ามีกระดุมหายไปหนึ่งเม็ด ข้ากลัวว่าจะเกิดข้อผิ
