โกหก ไม่ได้โกหก ปล่อยข้าเถอะ…”
ทันใดนั้น เลือกสีแดงสดก็ไหลออกจากปากของลู่จื่อ
เจินซื่อเฉิงออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด “เปิดปากเขาออก อย่าให้เขากัดลิ้นฆ่าตัวตาย!”เจ้าหน้าที่สองคนใช้แรงเปิดปากลู่จื่อออก ลิ้นสีแดงอาบเลือดพลางเผยออกมา
โชคดีที่ยังกัดไม่ขาด
เจินซื่อเฉิงรู้สึกโล่งอก พลางมองไปที่อันจื่อที่ตกใจหวาดกลัวไปหมด ตะโกนขึ้นอย่างเสียงดัง“ถึงเวลานี้แล้ว เจ้ายังคิดจะช่วยเจ้านายปิดบังอยู่อีกหรือ เจ้าควรเข้าใจ เหนือศีรษะนั้นมีเทพเทวาตาข่ายสวรรค์นั้นห่าง แต่ไม่รั่ว!”
อันจื่อตัวสั่นระริก ส่วนล่างนั้นเปียกโชกและอ่อนยวบลงไปกับพื้น พลางเอ่ยยอมรับชะตากรรม“พี่ลู่จื่อพูดถูก สตรีเหล่านั้น ซื่อจื่อเป็นคนฆ่าขอรับ… ซื่อจื่อเป็นคนฆ่า…”เขาเชื่อแล้วว่าบนโลกใบนี้มีผีอยู่จริง
ไม่เช่นนั้น พวกเขาเห็นสิ่งใดในคืนนั้นเล่า
ไม่เช่นนั้น เหตุใดลู่จื่อจึงเสียสติหลังจากพูดโกหก
เขาช่วยเหลือซื่อจื่อทำสิ่งที่ไม่ถูกต้องมามากมายถึงจะยอมเป็นแพะรับบาปแทน แต่วิญญาณของคนที่ถูกซื่อจื่อทำร้ายไม่มีทางปล่อยคนในครอบครัวของพวกเขาเป็นแน่
ไม่มีทางปล่อยแน่!
ทุกๆ กรรมย่อมมีเจ้าของ มิสู้พูดความจริง อย่างน้อยวิญญาณผีหญิงสาวเหล่านั้นจะไม่โกรธคนในครอบครัวของเขา
“พวกเจ้า พวกสารเลว!” ฉังซิงโหวซื่อจื่อรู้ตัวแล้วว่าสถานการณ์ได้เปลี่ยนไป เขาหน้าซีดขาวเหมือนหิมะ
เจินซื่อเฉิงโบกมือครั้งใหญ่พลางเอ่ย “พาตัวไป!”
“ปล่อยข้านะ พวกเจ้ามีสิทธิอะไรมาจับข้า
