เปล่า
หิ่งห้อยมายาบินไปตามพื้นที่ยุ่งเหยิงจนถึงข้างลำตัวลู่จื่อ มันไต่ขึ้นที่เสื้อผ้าของเขาตามคำสั่งของเจียงซื่ออย่างช้าๆ สุดท้ายบินเข้าไปในหู
เสียงไร้ความรู้สึกของสาวน้อยพลันดังขึ้น “คนพูดปดจะถูกดึงลิ้นออกเมื่อไปถึงนรกนะ”
เพราะเสียงนี้ดังขึ้นกะทะหัน ทุกคนพลันชะงักกำลังจะมองหาที่มาของเสียง จู่ๆ ลู่จื่อที่คุกเข่าอยู่ก็ดีดตัวและร้องขึ้นมาอย่างโหยหวนเสียงโหยหวนที่ดังขึ้นดึงดูดความสนใจของทุกคนจนไม่มีใครสนใจว่าเป็นเสียงพูดของใคร
ลู่จื่อแสดงสีหน้าตระหนกตกใจ หลังจากที่กระโดดตัวขึ้น เขาพลางปิดปากไว้เตรียมจะวิ่งหนี
“จับไว้!” เจินซื่อเฉิงตะโกนกล่าว
เจ้าหน้าที่สองคนกดไหล่ของลู่จื่อทันที
ลู่จื่อดิ้นเอาตัวรอดสุดชีวิต ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นภาพน่าหวาดกลัวอย่างไรอย่างนั้น“ปล่อยข้า อย่าดึงลิ้นข้าไป อย่าดึงลิ้นข้าไป!”เจินซื่อเฉิงลูบคลำที่เคลา
นี่มันอะไรกัน
“ใครจะดึงลิ้นเจ้า!”
“ผี ผี!” ลูจื่อตกใจหวาดกลัวจนเริ่มเสียสติ “ข้าเคยเห็น อันจื่อก็เคยเห็น ใช่ๆ พวกนางมาแก้แค้นพวกนางมาแก้แค้นพวกข้า!”
“พวกเจ้าเป็นคนฆ่าพวกนางใช่หรือไม่” เจินซื่อเฉิงถามต่อ
บ่าวรับใช้ตรงหน้าเหมือนตกใจจนเสียสติไปแล้วสภาพจิตตอนนี้ไม่เหมือนคนแกล้งทำ นับว่าเป็นช่วงเวลาสอบถามที่เหมาะสมที่สุด
ลู่จื่อส่ายหัวราวกับกลองปั๋องแปั๋ง “ไม่ใช่พวกข้าซื่อจื่อเป็นคนทำ! ซื่อจื่อเป็นคนฆ่าผู้หญิงเหล่านั้นข้ากับอันจื่อรับผิดชอบฝังศพเท่านั้น… ข้าไม่ได้
