เจียงซื่อส่งอาเฟยไปจับตาดูความเคลื่อนไหวของจวนซุ่นเทียน ไม่นานก็ได้รับข่าวว่า นายท่านฉือมาตีกลองร้องทุกข์แล้ว
วันถัดมา อาเฟยก็มารายงานอีกว่า “ใต้เท้าเจินไปที่จวนฉังซิงโหวแล้ว”
เจียงซื่อประหลาดใจ
จากการติดต่อของวัดหลิงอู้จะเห็นว่าใต้เท้าเจินไม่ใช่คนบุ่มบ่ามและไร้แผนการ เขาไม่กลัวการแหวกหญ้าให้งูตื่นหรอกหรือ
ไม่สิ ใต้เท้าเจินมาถึงบ้านในเวลานี้ก็มีเหตุผลที่เหมาะสมแล้ว
เจียงซื่อขมวดคิ้วครุ่นคิด หมุนถ้วยชาในมือโดยไม่รู้ตัว
อาเฟยไม่กล้ารบกวน เขายืนอยู่ข้างๆ อย่างเป็นระเบียบ
หลังจากทำงานให้เจียงซื่ออยู่หลายครั้ง ยิ่งนานวันก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กสาวที่อายุน้อยกว่าเขาหลายปีนั้นลึกลับและคาดเดาไม่ได้ ด้วยเหตุนี้อดไม่ได้ที่จะแสดงอาการสำรวมต่อหน้านาง
“มีความผิดปกติใดๆ ที่จวนซุ่นเทียนหรือไม่”เจียงซื่อไม่เข้าใจเจตนารมณ์ของเจินซื่อเฉิง จึงถามออกไปเรื่อยเปือย
“ไม่มีอะไรผิดปกติ ที่นั่นคึกคักมาก ต่างกำลังยุ่งอยู่กับคดีของ ‘หยางกั๋วจิ้ว’ ขอรับ” เจียงซื่อถามแบบสบายๆ อาเฟยก็ตอบแบบสบายๆ
เจียงซื่อพลันตะลึงงัน คิดออกทันที
นางรู้แล้ว การที่ใต้เท้าเจินไปจวนฉังซิงโหวครั้งนี้จะต้องไปในนามการเสียชีวิตอย่างกะทันหันของ‘หยางกั๋วจิ้ว’
ถึงตอนนี้ เจียงซื่ออดไม่ได้ที่จะชื่นชมใต้เท้าเจินผู้นี้
การที่ทั้งสองคดีมาร่วมกันเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวแต่เขากลับใช้คดีหนึ่งมาเยี่ยมเยียนเพื่อปกปิดเจตนารมณ์ที่แท้จริง!
ใต้เท้าเจินช่างร้า
