ยกาจยิ่งนัก
เมื่อกลับมาถึงเรือนไห่ถัง เจียงซื่อพลิกบัตรเชิญออกมา
นี่เป็นเทียบเชิญที่เจียงเชี่ยนส่งมาส่งมาในวันที่สองหลังจากมาถึงเมืองหลวง วันที่จวนฉังซิงโหวจัดงานเลี้ยงชมดอกไม้มีกำหนดไว้วันนี้
วางแผนมาตั้งนาน แน่นอนว่าเจียงซื่อต้องคอยจับตาดูด้วยตนเองจึงจะวางใจ ได้ หากใต้เท้าเจินไม่พบเบาะแส นางก็ยังสามารถหาวิธีปลุกเบาะแสให้ฟืนได้
คนที่ได้รับเทียบเชิญมีคุณหนูสามเจียงเชี่ยวคุณหนูห้าเจียงลี่และคุณหนูหกเจียงเพ่ย
เจียงเพ่ยแต่งตัวอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นเจียงซื่อปรากฏตัว ก็เบ้ปากหัวเราะเยาะ “ข้านึกว่าพี่สี่จะไม่อยากไปเสียอีก”ฮึ่ม ทำเป็นอวดดีขนาดนี้ ยังมาอยู่ที่นี่อีก
เจียงเชี่ยวปรากฏตัวตามหลังมาติดๆ เอ่ยอย่างไม่พอใจ “ทำไมน้องหกถึงพูดจาเชือดเฉือนเช่นนี้ไม่รู้จักความอ่อนน้อมถ่อมตนต่อผู้ใหญ่หรอกหรือ”
“ทำไมพวกท่านถึงเอาแต่จะเข้าหานาง” เจียงเพ่ยทั้งโกรธทั้งโมโห
พี่สามก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเลย ให้สาวรับใช้มาบอกว่าไปไม่ได้แล้ว แต่ก็กลับตามมาอีก มิหนำซ้ำยังเป็นพวกเดียวกับพี่สี่อีก น่าโมโหจริงๆ
เมื่อคิดได้เช่นนี้ นางก็ถลึงตาใส่เจียงลี่
ไม่ว่าอย่างไรพี่ห้ากับนางก็เป็นบ้านเล็ก แต่เวลาแบบนี้กลับทำเหมือนเป็นคนใบ้ ทำตัวเป็นคนดี
แม้ว่าเจียงซื่อจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเจียงเพ่ยแต่แม้นกกระจอกร้องเจี๊ยวจ๊าวก็ทำให้คนรำคาญได้ จึงเอ่ยถามเสียงเรียบว่า “ข้าล่วงเกินน้องหกด้วยเรื่องใดกระนั้นหรือ”
เจียงเพ่ยชะงักไปชั่วข
