เชี่ยวไว้แน่น เอ่ยเสียงเบาว่า “พี่สามวางใจเถอะ คนหว่านแหต่างหากที่เป็นกุญแจสำคัญ”
เจียงเชี่ยวเหมือนจะเข้าใจแต่ไม่เข้าใจ เห็นคนอยู่รอบข้างเยอะมาก จึงได้แต่ปิดปากเงียบอากาศเริ่มร้อนขึ้น งานเลี้ยงชมดอกไม้ก็จัดอยู่ในสวนของจวนโหว เมื่อเจียงซื่อสองพี่น้องมาถึงที่นั่นก็มีสตรีสูงศักดิ์อยู่ไม่น้อยมารวมตัวกันเพื่อชมดอกไม้
แน่นอนว่าพวกเขามาชมดอกโบตั๋น
ฤดูกาลดอกโบตั๋นบานได้ผ่านพ้นไปแล้ว และดอกโบตั๋นจากที่อื่นเหี่ยวเฉาไปนานแล้ว แต่ดอกโบตั๋นของจวนฉังซิงโหวยังคงบานสะพรั่งราวกับต้องรวบรวมกำลังทั้งหมดเพื่อเบ่งบานให้เกิดความงดงามสุดท้าย
เจียงซื่อยืนอยู่ที่เดิม รู้สึกเพียงว่าความเย็นแผ่ซ่านขึ้นมาจากฝั่าเท้า แม้แต่เจียงเชี่ยนที่ยิ้มทักทายอย่างอ่อนโยนก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ตอบกลับ
ดอกโบตั๋นแปลงนั้นย้ายที่ใหม่แล้ว!
นางจำได้ดีว่าตำแหน่งของแปลงดอกโบตั๋นในตอนนั้นได้ย้ายขยับไปจากที่เดิมไปทางทิศตะวันออกหนึ่งจั้ง แต่ยามนี้กลับเต็มไปด้วยดอกไม้และหญ้าชนิดอื่น
อย่าดูถูกระยะทางหนึ่งจั้งนี้
แค่ไกลจากที่เดิมเพียงเส้นผมเดียวก็เหมือนกับห่างกันพันลี้ หากใต้เท้าเจินขุดดินจากที่ใดในตอนนี้ ก็จะไม่สามารถขุดศพขึ้นมาได้
สิ่งที่ทำให้เจียงซื่อตกใจยิ่งกว่าคือสาเหตุที่แปลงดอกโบตั๋นได้ขยับไปจากที่เดิมนั้นเป็นเพราะ…ซื่อจื่อฉังซิงโหวรู้ว่านางรู้ความจริงแล้ว?
เจียงซื่อคิดอย่างรวดเร็ว รีบปฏิเสธการคาดเดานี้
ไม่น่าเป็นไปได้ หากซื่อจื่อฉั
