ล่าฮูหยินกำลังหลับตาพริ้มฟังงิ้วอยู่
เอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อที่มารายงานเรื่องกิจการภายในบ้านกำลังรออยู่ด้านข้าง ทั้งสองคนได้แต่ยืนอยู่นิ่งๆ
เด็กหญิงสองคนที่กำลังร้องงิ้วอยู่มีรูปร่างอรชรเสียงร้องเล็กแหลม ยามกรีดกรายเคลื่อนไหวช่างงดงามจนน่าหลงไหล
เจียงจั้นกลับมีสีหน้ารำคาญ
อิอิอะอะร้องจนเขาปวดหัว ยังไม่จบอีก
ผ่านไปครู่หนึ่ง เด็กหญิงสองคนก็ร้องคำสุดท้ายออกมา เฝิงเหล่าฮูหยินเพิ่งจะลืมตาขึ้นและส่งสัญญาณให้พวกนางถอยออกไป
“คารวะท่านย่าขอรับ/เจ้าค่ะ”
“กลับมาก็ดีแล้ว หลังจากนี้อากาศจะร้อนขึ้น หนูสี่ โดยเฉพาะคุณหนูอย่างเช่นเจ้า อย่าออกไปเตร็ดเตร่ข้างนอกบ่อยนัก”
“หลานทราบแล้วเจ้าค่ะ” เวลานี้เจียงซื่อย่อมไม่ปะทะกับเฝิงเหล่าฮูหยินเป็นธรรมดา
เซียวซื่อโกรธที่เจียงซื่อไปจวนฉังซิงโหวแล้วทำให้ภายในจวนเกิดความวุ่นวาย ทำลายหน้าตาของบุตรสาว ฉวยโอกาสเอ่ยว่า “หลายวันมานี้ที่คุณหนูสี่ไม่อยู่ในจวนเหล่าฮูหยินคิดถึงมากนักลูกเดินทางพันลี้มารดาเป็นห่วง คำพูดนี้ก็เช่นเดียวกันกับท่านย่า หลังจากนี้คุณหนูสี่ก็อย่าออกไปไหนอีกล่ะ ถ้าอยากออกไปเที่ยวก็ไปหาพี่รองของเจ้า พี่รองของเจ้าบอกว่า รอเจ้ากลับมาจัดงานเลี้ยงดอกไม้ที่จวนโหว ให้พี่น้องมารวมตัวกันอย่างครึกครื้น”
“พี่รองจัดงานเลี้ยงดอกไม้ยังต้องรอข้าอยู่อีกหรือเจ้าคะ”
เซียวซื่อถูกเจียงซื่อถามจนชะงักไป “ใช่แล้ว ในบรรดาพี่น้องของเจ้า พี่รองของเจ้ารักเจ้ามากที่สุด พวกเจ้
