ทว่ายังคงตีหน้าเคร่งขรึมอยู่ “กลับมาก็ดีแล้ว แล้วจะลำบากเอาของพวกนั้นมาทำไม”
“ข้ากับพี่รองได้ลิ้มรสแล้วก็รู้สึกว่าอร่อย จึงนำมาแสดงความกตัญูกับท่านพ่อเจ้าค่ะ ของพวกนั้นพี่รองซื้อมาทั้งหมดเลยนะเจ้าคะ”
เจียงอันเฉิงชำเลืองมองเจียงจั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะจดบัญชีนี้ไว้ชั่วคราว “ในเมื่อพวกเจ้ากตัญูเดี๋ยวข้าจะลองชิมดู”
เจียงซื่อเดินตามเจียงอันเฉิงกลับไป เจียงจั้นเดินถอยหลังไปสองก้าว เห็นเจียงซื่อหันกลับไปมองเขาก็แอบยื่นนิ้วโปั้งออกมา
เมื่อเทียบกับน้องสาวแล้ว เขามักจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นบุตรที่พายุพัดมาให้บิดาเลี้ยงเท่านั้น
ทางด้านนี้พ่อใจดีลูกกตัญู เป็นครอบครัวที่กลมเกลียวกัน ส่วนอวี้จิ่นกลับเข้าไปในตรอกซอยเชวี่ยจื่ออย่างเฉยชา เขานั่งลงบนม้านั่งหินใต้ต้นไม้ในลานบ้าน แล้วเริ่มเหม่อลอยเห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งแยกจากกัน ทำไมในใจของเขาถึงว่างเปล่าขนาดนี้
โฮ่งๆ… เอ้อร์หนิวกระดิกหางขยับเข้ามาใกล้ พอเห็นเจ้านายไม่สนใจกรงเล็บหน้าสองข้างก็แนบกับไหล่อวี้จิ่น แล้วแลบลิ้นออกมาเลียใบหน้าหล่อเหลาของเขา
อวี้จิ่นเช็ดหน้าแล้วยื่นมือไปจับใบหูของสุนัขตัวใหญ่แล้วดุ “เจ้าบ้า ใครใช้ให้เจ้าทำแบบนี้กัน”เอ้อร์หนิวทำหน้าตาเหมือนไม่แยแส มันกระดิกหางแล้วหันหน้าไปเห่าใส่ประตู
“มีอะไรหรือ” อวี้จิ่นไม่ได้หันมาสนใจมันเลยเอ้อร์หนิวมองอวี้จิ่นอย่างดูแคลน หางใหญ่เกือบกวาดไปบนใบหน้าของเขา รีบวิ่งออกไปนอกประตูแล้วกลับมา ส่ายหัวจนเ
