ี้!
เจียงจั้นมองเจียงซื่ออย่างเป็นห่วง ทว่ากลับเห็นสายตาของน้องสาวที่ไม่คิดอะไรตื้นเขินกำลังมองตามชายหนุ่มรูปงามที่จากไป
เจียงจั้นกระแอมไอเสียงดัง “น้องสี่ มองอะไรอยู่หรือ”
เจียงซื่อถอนสายตากลับมาอย่างใจเย็น “รู้สึกว่าคุณชายอวี๋ดูลึกลับมาก พี่ชายรองอย่าให้เขาหลอกนะเจ้าคะ”
ได้ยินเจียงซื่อพูดเช่นนี้ เจียงจั้นก็วางใจลงทันทีอดแก้ต่างแทนอวี้จิ่นไม่ได้ “น้องสี่วางใจเถอะพี่อวี๋ชีเป็นคนดีแน่นอน”
เจียงซื่อยิ้มแล้วปล่อยผ้าม่านลง
พยายามเก็บเงินให้เยอะเถอะ วันไหนที่อวี้ชีขายพี่ชายรองยังต้องใช้เงินไถ่คนกลับมาอีก
เมื่อกลับมาถึงจวนตงผิงปัว เจียงซื่อและพี่ชายก็ไปคารวะที่เรือนฉือซินก่อน อาหมานที่ได้รับคำสั่งจากเจียงซื่อก็แอบบอกให้เหล่าฉินไปตามอาเฟยมา
ครั้งนี้ที่อาเฟยออกไปไม่ได้ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเจียงจั้นอย่างเปิดเผย ก็เพราะว่าหลังจากได้ข่าวคุณหนูฉือที่วัดหลิงอู้แล้ว เจียงซื่อจึงส่งเขากลับเมืองหลวงก่อน
ใกล้จะถึงวันที่สิบเก้าเดือนห้าแล้ว เจียงซื่อต้องการให้อาเฟยและเหล่าฉินคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของเต้าหู้ไซซี คนหนึ่งจับตามองที่จุดพักรถม้า แน่นอนว่าต้องเตรียมการล่วงหน้า
ระหว่างทางไปเรือนฉือซินก็บังเอิญพบกับคุณหนูห้าเจียงลี่และคุณหนูหกเจียงเพ่ย
“พี่ชายรอง พี่สี่” เจียงลี่ยอบตัวลงทักทาย
จากนั้นเจียงเพ่ยก็ทักทาย กล่าวด้วยรอยยิ้ม “พี่สี่กลับมาแล้ว ข้าคิดว่าถ้าท่านกลับมาแล้วจะพาพี่สามไปเล่นด้วยอีก ไม่คิดว
