จะฆ่าคนหน้าไม่อายนี้ให้ตายนัก!
“ว่าอย่างไร จะพาข้าไปหรือให้บอกพี่รองของเจ้า”“คุณชายอวี๋…” เจียงซื่อสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์
“อืม เจ้าว่ามาสิ”
“ท่านทำเช่นนี้ ข้ายิ่งจะเกลียดท่านมากขึ้น”
อวี้จิ่นสงบ “ยอมให้เจ้าเกลียดข้า ดีกว่าให้เจ้าไปเสี่ยงอันตรายคนเดียว”
“ไม่มีความมั่นใจถึงจะเรียกว่าเสี่ยงอันตราย…”
อวี้จิ่นพูดตัดบทเจียงซื่อทันที “ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน นอกจากนี้ต่อให้เจ้าจะคิดว่าไม่มีอันตราย แต่ถ้าข้ารู้สึกว่ามีอันตรายก็ไม่ได้”
เจียงซื่ออ้าปากพะงาบๆ โกรธจนพูดไม่ออก แล้วจึงเบือนหน้าหนีไม่สนใจเสียเลย
“น้องเจียงเอ้อร์กลับมาแล้ว” อวี้จิ่นเตือนพร้อมกับยิ้มบางๆ
“ถ้าท่านอยากตามไปด้วยก็ไปเอะ…”
อวี้จิ่นอดหัวเราะไม่ได้
“คุยเรื่องอะไรกันอยู่ ถึงได้ดูน่าสนุกขนาดนี้”
“ข้าเล่าเรื่องตลกให้แม่นางเจียงฟังน่ะ”
เจียงจั้นที่ถือขนมแปั้งเย็นทำหน้าบึ้ง
นี่ ฉวยโอกาสตอนที่เขาซื้อขนมแปั้งเย็นให้น้องสี่มาแอบมากล่อมให้น้องสี่ดีใจ เกิดขึ้นบ่อยจนยากที่จะปั้องกันแล้วนะ!
“ข้ายังมีเรื่องตลกที่น่าสนใจอีกเรื่อง น้องเจียงเอ้อร์ก็ฟังด้วยสิ…” อวี้จิ่นที่พยายามคิดมุกตลกลอบถอนหายใจเงียบๆทั้งเอาใจอาซื่อ แถมยังต้องเอาใจว่าที่พี่เมียอีกชีวิตเขาง่ายเสียที่ไหน
เมืองเยี่ยนจื่อเป็นเมืองที่ไม่เล็กไม่ใหญ่นัก เพราะตั้งอยู่ในทำเลที่สะดวก จึงมักมีนักท่องเที่ยวจากเหนือจรดใต้มาพักที่นี่เป็นประจำ ทั้งโรงน้ำชาโรงเตี๊ยมหรือ
