ริมฝีปากบางเม้มแน่นจ้องหน้าต่างรถเขม็ง
อยากเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับอาซื่อ แต่หากทำอย่างนี้จริงๆ คงโดนทำร้ายแน่
ภายในรถม้า เจียงซื่อที่นั่งพิงผนังรถม้าอย่างเกียจคร้านส่งยิ้มให้อาหมาน “เป็นอย่างไรบ้าง”
ในที่สุดอาหมานก็ผ่อนคลายลง ขยับตัวเข้าไปใกล้ใบหน้าของเจียงซื่อ “คุณหนู ท่านทำได้อย่างไรเจ้าคะ”
เจียงซื่อยกกระจกเงาขึ้น แล้วส่องกระจกหญิงสาวในกระจกยิ้มบางๆ คิ้วของนางราวกับภาพวาด นางลดความงดงามที่ทำให้ผู้คนรู้สึกประทับใจไปหลายส่วน หากแต่เพิ่มความสดใสและมีชีวิตชีวามากขึ้น
คนในกระจกเปลี่ยนใบหน้าอย่างฉับพลัน!
อาหมานอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงมอง บนโต๊ะสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่ด้านข้างของเจียงซื่อมีภาพเขียนภาพหนึ่งปูวางอยู่ คนในภาพนั้นคล้ายกับหญิงสาวเบื้องหน้าถึงเจ็ดแปดส่วน
“คุณหนู ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก ท่านทำได้อย่างไรเจ้าคะ” อาหมานเกิดความสงสัยขึ้นมา
เห็นอยู่ชัดๆ ว่าคุณหนูทำอย่างไร นั่นก็แค่วาดแล้วทำไมถึงเปลี่ยนใบหน้าได้เล่า
“แค่ทักษะเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น” เจียงซื่อไม่อยากเอ่ยถึงเคล็ดวิชาที่ได้เรียนรู้มาจากท่านผู้เฒ่าอูเหมียว แล้วจึงแตะภาพเบาๆ “เจ้าคิดว่าเราเหมือนกันกี่ส่วน”
“อย่างน้อยเจ็ดถึงแปดส่วนเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อยิ้ม
เจ็ดถึงแปดส่วนก็เพียงพอแล้ว ตอนนี้ปัญหาเดียวก็คือไม่รู้ว่าบิดาของแม่นางฉือที่ออกไปค้าขายจะกลับมาหรือไม่ รู้หรือไม่ว่าลูกสาวได้หายตัวไป
แต่ปัญหากวนใจนี้ของเจียงซื่อก็หายไปอย่างรวดเร็ว
