ขึ้นอีกครั้ง
แม่นางหลี่จ้องมองเจียงซื่ออย่างไม่ละสายตา พูดอย่างไตร่ตรองว่า “บางทีข้าอาจจะจำผิดไปอย่างไรเสียข้ากับแม่นางฉือก็รู้จักกันไม่นาน ข้ามักจะรู้สึกว่านาง…นางกับเจ้าคล้ายกันอยู่หลายส่วน…”
“อะไรนะ” หัวใจของเจียงซื่อจมดิ่งลง นางอดนึกถึงศพของหญิงสาวไม่ได้
ตอนนั้นดึกมากแล้ว นางยุ่งอยู่กับการหาเบาะแสไม่ได้มองใบหน้าอันอ่อนเยาว์นั้นมากนัก
สภาพที่น่าสังเวชเช่นนั้น ใครจะทนดูได้เล่า?
พวกนางคล้ายคลึงกันหรือ? เจียงซื่อเกิดคำถามขึ้นในใจ
“ไม่ใช่ว่าหน้าตาเหมือนกันมาก จะว่าอย่างไรดีล่ะ…เพียงแค่มีหน้าตาละม้ายกัน เอาเช่นนี้แล้วกัน ข้าจะเขียนภาพเหมือนของแม่นางฉือให้เจ้าดู”
เจียงซื่อดีใจ “แม่นางหลี่เขียนภาพเหมือนของแม่นางฉือได้หรือ”
ในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยกลิ่นไอการฆาตกรรม แม้นางจะดูไม่ออกว่าศพหญิงสาวมีความคล้ายคลึงกับนางหรือไม่ แต่ก็ยังพอจะจำลักษณะศพของหญิงสาวได้ ถ้าหากว่าแม่นางหลี่เขียนภาพเหมือนของแม่นางฉือออกมาได้จริงๆ นางก็สามารถยืนยันได้ว่าเป็นคนคนเดียวกันหรือไม่
แม่นางหลี่ตอบอย่างภูมิใจ “ที่บ้านเชิญอาจารย์มาสอนข้าตั้งแต่ยังเด็ก อย่างอื่นก็เรียนได้ไม่ดีนักแต่การเขียนภาพก็นับได้ว่ามีฝีมือพอตัว เพียงแต่ตอนนี้ไม่มีกระดาษกับพู่กัน…”
“ข้ามีอยู่ในรถม้า”
เจียงซื่อจึงเชิญแม่นางหลี่ขึ้นไปยังรถม้า
“น้องสี่…”
เจียงซื่อยื่นศีรษะออกมาจากตัวเก๋งรถม้า แล้วออดอ้อนเสียงหวาน “พี่ชายรอง ข้ากับแม่นางหลี่ถึงจะเพิ
