ม ข้าก็พอได้” แววตาเจียงจั้นเป็นประกาย ใต้ตาที่ดำคล้ำทำให้เขาดูคล้ายคนที่ออกไปบางที่ในตอนกลางคืนแล้วไม่กลับเรือน
เจียงซื่อขมวดคิ้ว “ข้าว่าพี่รองดูเหมือนจะนอนไม่พอนะ…”
เจียงจั้นรีบเปลี่ยนเรื่อง “พวกเรารีบไปกินข้าวเถอะ ท้องร้องโครกครากแล้ว ฝนนี่น่ารำคาญเสียจริง ตกตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ยังไม่หยุด ดูเหมือนเราจะเดินทางไม่ได้ไปซักพัก”
กินข้าวเสร็จ ทางด้านผู้บัญชาการส่งคนมาเชิญพวกเขาไปดื่มน้ำชา อวี้จิ่นกับเจียงจั้นรู้สึกดีต่อผู้บัญชาการที่เป็นคนฉลาดทันคนสามารถมองทะลุปัญหาเล็กๆ ได้ทั้งหมด วันที่ฝนตกแบบนี้จะว่าว่างก็ว่าง จึงไม่ปฏิเสธ
ทว่าเจียงซื่อกลับหาข้ออ้างไม่ไป รอจนทั้งสองเดินออกไปแล้ว ก็มาถึงหน้าประตูห้องแม่นางหลี่แล้วเคาะเบาๆ
“ผู้ใดกัน” เสียงแม่นางหลี่ดังลอดออกมาจากภายในห้อง ยากที่จะซ่อนความแหบพร่าและความตึงเครียดในน้ำเสียงไว้ได้
“ข้าเป็นน้องสาวของเจี่ยงเอ้อร์” เจียงซื่อตอบออกไปตามตรงนางไม่ใช่คนที่ถนัดหาข้ออ้าง แต่ก็ช่วยไม่ได้ ยิ่งพูดน้อย บางทีอีกฝั่ายอาจจะยิ่งสงสัย
ผ่านไปไม่นาน เสียงประตูเปิดออกก็ดังขึ้นจริงๆ
