ยงดัง ทว่าไม่นานภายในห้องกลับมีเสียงลมหายใจของเจ้านายและสาวรับใช้ดังขึ้น
สิ่งแรกที่เจียงซื่อทำเมื่อลืมตาก็คือเงี่ยหูฟัง
นางต้องการให้ฝนตกครั้งนี้รั้งแม่นางหลี่ที่อาศัยอยู่ในวัดหลิงอู้ไว้ เช่นนี้จะได้สะดวกขึ้นเยอะเลย
โชคดีที่เป็นดั่งใจหวัง เสียงฝนตกห่าใหญ่ยังคงดังอยู่ข้างนอก ในที่สุดเจียงซื่อก็วางใจได้
เรื่องอาบน้ำแต่งตัวแต่งหน้าไม่จำเป็นต้องพูดให้ละเอียด เจียงซื่อเพิ่งจะเดินออกมา ก็เห็นที่ระเบียงมีคนยืนกอดอกอยู่
เมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว คนผู้นั้นหันมาพลางส่งยิ้มบางๆ ให้เจียงซื่อใบหน้าอันหล่อเหลาและอ่อนเยาว์ รอยยิ้มที่สุภาพ เป็นอวี้จิ่นอย่างไม่ต้องสงสัย
เจียงซื่อยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ ไม่รู้ว่าเจียงจั้นโผล่พรวดมาจากไหน เขาเข้ามาบังหน้าอวี้จิ่นพอดี ขัดขวางสายตาของทั้งคู่
เจียงซื่อตกใจเล็กน้อย แล้วหันมองสายฝน
วันนี้พี่รองเป็นอะไรไป หรือว่าไปวิ่งฝั่าฝนอย่างบ้าระห่ำมา
อวี้จิ่นยังคงสีหน้าเดิมไว้
เลือกไม่ผิดจริงๆ ที่เมื่อคืนตัดสินใจสารภาพกับเจียงจั้น ตอนนั้นเจียงจั้นไม่ได้ต่อยเขาสักสองสามหมัด แสดงว่าค่อนข้างพอใจกับสามีในอนาคตของน้องสาวอย่างเขาพอควร ส่วนการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ในตอนนี้ หึ หึ มันก็แค่ยื้อเวลาไว้ก่อนเท่านั้น เขาเจอมาเยอะแล้ว
เจียงจั้นถลึงตาใส่อวี้จิ่นเพื่อเป็นการเตือนจากนั้นก็สาวเท้าเดินไปหาเจียงซื่อ “น้องสี่ เมื่อคืนนอนหลับสบายดีหรือไม่”
“พอใช้ได้ พี่รองล่ะ?”
“อื
