าดูสนิทสนมกันมาก”
“งั้นหรือ” อวี้จิ่นแอบตกใจที่จู่ๆ เจียงจั้นก็รู้จักใช้สมองขึ้นมาได้ เขาจึงตั้งใจทำหน้าไขสือ
“ใช่!” จู่ๆ เจียงจั้นก็โน้มตัวไปข้างหน้า แล้วจ้องหน้าอีกฝั่ายอย่างไม่ยอมวางตาแม้แต่น้อย เขาจ้องอยู่พักหนึ่งก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไร
หรือว่าข้าคิดมากไปเอง
ไม่ เป็นไปได้ว่าอีกฝั่ายคงจะเก็บความรู้สึกเก่ง จึงซ่อนความรู้สึกได้อย่างมิดชิด!
“พี่อวี๋ชี ท่านคิดอะไรกับน้องสี่ของข้าใช่หรือไม่”
อวี้จิ่นสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย
ทำไมจู่ๆ เจียงจั้นถึงพูดเข้าประเด็น
หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่ในหัวอย่างรวดเร็ว เขาก็ตอบออกไปตามตรง “อืม”
สู้เพื่อคว้าโอกาสทุกทาง แล้วชัยชนะจะอยู่ใกล้แค่เอื้อม
เจียงจั้นไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยิน เขาชี้ไปที่อวี้จิ่น “ท่าน ท่านพูดอีกที!”
อวี้จิ่นหัวเราะขึ้นมาเบาๆ “หญิงสาวที่สวยสดงดงาม มีคุณสมบัติผู้ดี เฉลียวฉลาด จิตใจดีงามสุภาพอ่อนโยน สง่างาม…”
พอเจียงจั้นได้ยินคำบรรยายที่ไหลออกมาเป็นสายก็พยักหน้ารัวๆ
ไม่นึกเลยว่าพี่อวี๋ชีจะดูคนแม่นขนาดนี้…“น้องเจียงเอ้อร์ การที่ข้าพบเจอผู้หญิงแบบนี้แล้วเกิดความรักขึ้นมาในใจ นี่มันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ”
“ปกติสิ” เจียงจั้นพูดโพล่งออกมา
เขาเป็นใคร เขาพูดอะไรออกไป
ช้าก่อน เขารู้สึกมึนเล็กน้อยราวกับถูกกราชาก!
อวี้จิ่นเผยรอยยิ้มปลื้มใจออกมาพลางตบลงที่ไหล่ของเจียงจั้นอย่างแรง “ข้ารู้อยู่แล้วว่าน้องเจียงเอ้อร์จะเข้าใจและสนับสนุนข้า!”
“ข้า
