…” เจียงจั้นอ้าปากค้าง จู่ๆ ก็ตบฉาดลงบนโต๊ะ “ไม่ใช่ แม้การที่พี่มีความคิดแบบนี้จะเป็นเรื่องธรรมดาของคนปกติ และน้องสี่ก็ดีจริงๆทว่านี่มันไม่มีคำสั่งของท่านพ่อกับท่านแม่ แถมยังไม่มีพ่อสื่อแม่ชักอีก พี่ทำแบบนี้มันถือเป็นการไม่รับผิดชอบต่อน้องสี่ของข้า!”
“ที่แท้น้องเจียงเอ้อร์ก็กังวลเรื่องพวกนี้ เช่นนั้นเจ้าวางใจเถอะ ข้าจะกลับไปคุยกับครอบครัวแล้วเชิญพวกท่านไปสู่ขอตามพิธี”
“ช้าก่อน” เจียงจั้นตะโกนลั่นพลางนวดขมับไปมา “ข้าไม่ได้ต้องการให้คนตระกูลท่านมาสู่ขอ…”
“ถ้างั้นน้องเจียงเอ้อร์หมายความว่าอย่างไร”
“อย่างไรก็ตาม ตอนนี้การที่ท่านเข้ามาใกล้ชิดกับน้องสี่ของข้ามันไม่ถูก!”
อวี้จิ่นถอนหายใจแรง “น้องเจียงเอ้อร์ทั้งไม่ยอมให้ข้าส่งคนไปสู่ขอ และก็ไม่พอใจที่ข้ามีความรู้สึกดีๆ ต่อน้องสาว เจ้าต้องการอะไรกันแน่”
เจียงจั้นอ้าปากพะงาบๆ
ทำไมเหมือนเขากลายเป็นคนไร้เหตุผลเลยนะ
“น้องเจียงเอ้อร์ลองคิดดู อย่างไรน้องสาวของเจ้าก็ต้องแต่งงานออกเรือนอยู่แล้ว หรือเจ้าวางใจให้นางไปแต่งงานกับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตา ไม่รู้ลักษณะนิสัย ไม่รู้ถึงความสามารถอาศัยเพียงแค่คำสั่งของท่านพ่อกับท่านแม่เท่านั้น?”
“แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้”
“ก็ใช่น่ะสิ ตอนนี้ข้ามีความรู้สึกดีๆ ต่อน้องสาวของเจ้า ถ้านางสนใจข้าเหมือนกัน ข้าก็จะไปสู่ขอนางทันที แต่ถ้านางไม่ได้สนใจข้า…” เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา อวี้จิ่นก็รู้สึกเหมือนมีมีดมาปักอก
