ในสายตาของผู้บัญชาการ ความนิ่งของเสวียนฉือเป็นเพียงแค่การฝืนทำเท่านั้น เขายิ้มอย่างเย็นชา“อาจารย์เสวียนฉืออย่าเพิ่งร้อนตัวไป ขอข้านำตัวพยานออกมาก่อน”
เมื่อเขาพูดจบก็พยักหน้าให้กับลูกน้อง ไม่นานหญิงชราท่านหนึ่งก็ถูกนำตัวเข้ามา
เสียงตื่นตระหนกดังขึ้นจากฝูงชนทันที “นี่มันท่านปั้าหวัง!”
“อาซ้อบอกเรื่องความสัมพันธ์ของท่านกับตระกูลหลิวมาเถิด ยังมีท่านรู้อยู่อีกคน”หญิงชรารู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเนื่องจากมีสายตาของผู้คนจำนวนมากมองมา จึงอดมองไปที่ผู้บัญชาการไม่ได้
ผู้บัญชาการส่งยิ้มให้กำลังใจ
ในสายตาชาวบ้าน การมีทางการเป็นฝั่ายรับผิดชอบมันทำให้มั่นใจขึ้นเยอะเลย หญิงชราเอ่ยพูดขึ้น “ยายเป็นเพื่อนบ้านตระกูลหลิวมาหลายสิบปี เป็นคนที่เห็นแม่ของหลิวเซิ่งแต่งงานเข้ามาอยู่ที่นี่ พ่อกับแม่ของเขาแต่งงานอยู่กินกันมาสิบกว่าปีโดยไม่มีบุตร ทะเลาะกันกี่ครั้งต่อกี่ครั้งล้วนอยู่ในสายตา…”
หญิงชราตกอยู่ในห้วงความทรงจำ “นึกไม่ถึงเลยว่าจู่ๆ แม่ของหลิวเซิ่งที่อายุสามสิบกว่าปีจะคลอดหลิวเซิ่งออกมา ตอนนั้นยายก็ดีใจแทนพวกเขานะ ทว่าต่อมากลับพบว่านี่มันไม่ถูก…”
“ไม่ถูกอย่างไร?” ผู้บัญชาการถามขึ้นอย่างประจวบเหมาะ
หญิงชราถอนหายใจออกมา “ตอนที่ให้กำเนิดหลิวเซิ่งได้ครึ่งปีนั้น สองสามีภรรยาใกล้ชิดสนิทสนมกันมาก แต่มีอยู่วันหนึ่งพ่อของหลิวเซิ่งทุบตีแม่ของเขาอย่างรุนแรง ตั้งแต่นั้นมาการที่แม่ของหลิวเซิ่งถูกทุบตีก็กลายเป็นเรื่องปกติ
