สุดท้ายมีอยู่ครั้งหนึ่งยายเจอแม่ของหลิวเซิ่งกับอารองของเขา…”หญิงชราส่ายหน้าไปมา “พวกเจ้าดูสิจะไม่โดนทุบตีได้อย่างไร ต่อมาพ่อของหลิวเซิ่งไม่อยู่แล้วแม่ของเขาจึงไม่ถูกทุบตีอีก ใบหน้าเริ่มยิ้มแย้มพอยายเห็นอารองของหลิวเซิ่งดีกับหลิวเซิ่งขนาดนั้นก็เลยเข้าใจได้ทันที เพียงแต่ว่าถ้าคิดจะเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา แม่ของหลิวเซิ่งคงไม่เหลือทางรอดดังนั้นก็เลยไม่เคยพูดถึงเลย”
กล่าวถึงตรงนี้ หญิงชราก็ถอนหายใจออกมา“ตอนนี้คนก็ไม่อยู่แล้ว แถมยังตายไปอย่างไม่สงบ ยายรู้สึกว่าไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป คงไม่อาจปล่อยให้ทุกคนเชื่อเรื่องปลอมๆ นี้ได้อีก”
“ที่แท้หลิวเซิ่งก็เป็นลูกของอารองเขานี่เอง!” คนที่มุงดูต่างก็พูดเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวขึ้นมาผู้บัญชาการมองไปที่เสวียนฉืออย่างเย็นชา
เสวียนฉือยังคงรักษาสีหน้าที่นิ่งสงบไว้เหมือนเดิม“แม้หลิวเซิ่งจะเป็นลูกของอารองเขาและอาตมากับอารองเขาเป็นสหายเก่ากัน แต่สิ่งที่อาตมาพูดว่าจะฟืนฟูวัดหลิงอู้ให้เจริญรุ่งเรืองในปีนั้น โยมก็ไม่สามารถยืนยันว่าอาตมาเป็นคนฆ่าหลิวเซิ่งได้”
“ฮ่า ฮ่า ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาสินะอาจารย์เสวียนฉือ” ทันใดนั้นผู้บัญชาการเดินรุดไปข้างหน้า เข้าปราชิดตัวเสวียนฉือ
ในที่สุดสีหน้าของเสวียนฉือก็ดูระแวดระวังมากขึ้นผู้บัญชาการยื่นมือออกมาอย่างรวดเร็ว คว้าหมับเข้าที่แขนเสื้อทางด้านซ้ายของเสวียนฉือแล้วถลกขึ้น
“เจ้าจะทำอะไร!” ซื่อไห่ตะเบ็งเสียงด้วยความโกรธ สายตาบ
