น้ำ…”
เจียงจั้นเลิกแสดงท่าทางโอ้อวด เงียบไปชั่วขณะแล้วถามว่า “พระอาจารย์ท่านนั้นมีชื่อว่าอะไร”
แม้ว่าพระสงฆ์จะแปลกใจแต่ก็ยังตอบคำถามของเจียงจั้น “ศิษย์น้องชื่อว่าซื่อคง”
เจียงจั้นถอยหลังไปครึ่งก้าว
ในที่สุดพระสงฆ์ก็มีโอกาสออกมา ท่องอมิตาพุทธอีกครั้ง จากนั้นรีบเดินไปที่ห้องแถวอื่นอย่างรวดเร็ว
เจียงจั้นยืนนิ่ง อวี้จิ่นยื่นมือออกไปตีไหล่เขาเบาๆ
เจียงจั้นสะดุ้งตกใจกลับมารู้สึกตัว มองพระสงฆ์ที่เดินจากไป ทำเสียงต่ำลงแล้วพูดว่า “น้องสี่ พี่อวี๋ชี พวกเจ้ารู้ไหม พระสงฆ์ที่รดน้ำแปลงผักที่ภูเขาด้านหลังท่านนั้น เขาชื่อว่าซื่อคง!”
“พี่รองสงสัยว่าพระสงฆ์ท่านนั้นไม่ได้ตายเพราะเหตุไม่คาดฝัน”
“แน่นอนสิ จะมีเรื่องบังเอิญแบบนี้ที่ไหนกัน!”พูดถึงตรงนี้ เจียงจั้นขมวดคิ้ว “แต่ว่าเมื่อตอนเที่ยงวันเห็นได้ชัดว่าไม่พบอะไร เขาจะตายได้อย่างไรกัน”
“นี่ก็เดาได้ไม่ยาก มันแสดงให้เห็นว่าที่ปากบ่อน้ำนั้นมีอะไรจริงๆ และพระสงฆ์ท่านนั้นพบมันหลังจากที่น้องเจียงเอ้อร์เดินจากมาแล้วดังนั้น…” อวี้จิ่นยิ้มเล็กน้อย “ก็คือถูกฆ่าปิดปากไปแล้ว”
เจียงจั้นตบหน้าผากด้วยความหงุดหงิด “หากรู้ตั้งแต่แรกข้าคงจะพยายามทำให้ถึงที่สุดแล้ว”
อวี้จิ่นยิ้มและพูดว่า “ถ้าเป็นเช่นนั้น เกรงว่าจะมีเพิ่มอีกคนที่จะเกิดเหตุไม่คาดฝัน”
เจียงจั้นตะลึง และพูดอย่างไม่พอใจว่า “พี่อวี๋ชีท่านแช่งข้า ถ้าข้าอยู่ที่นั่นจริงๆ จะไม่เกิดเรื่องขึ้นแน่นอน”
“เพราะอะไร”
