ซื่อลุกขึ้น “ถ้าเช่นนั้นข้ากลับไปพักผ่อนแล้วนะ”
อวี้จิ่นก็ลุกขึ้นเช่นกัน “ข้าไม่รบกวนน้องเจียงเอ้อร์แล้ว เมื่อครู่นี้เจ้าอ้วกจนขนาดนั้น ดื่มน้ำร้อนหน่อยแล้วพักผ่อนสักพักเถอะ”
“อย่าได้เอ่ยถึงน้ำ……”
เจียงจั้นไม่มีอารมณ์เรียกบ่าวรับใช้อาจี๋มาเก็บกวาดโต๊ะที่เรี่ยราดนี้ เมื่อทั้งสองคนเดินจากไปแล้วก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงนอนเลย หลับตาลงอย่างหดหู่
มีเสียงดังมา เจียงจั้นลืมตาขึ้น
มีหญิงสาวผมเผ้ายุ่งเหยิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าและทั้งตัวเปียกโชก
“เจ้าเป็นใคร” เจียงจั้นประหลาดใจ
หญิงสาวคนนั้นยกมือที่ขาวซีดขึ้นเสยผมยาวที่บังใบหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ขาวซีดและบวมน้ำ และยิ้มอย่างสยอง “เจ้าดื่มน้ำอาบน้ำของข้าไปแล้ว ต้องรับผิดชอบต่อข้า……”
เจียงจั้นลุกขึ้นนั่งทันที หอบเฮือกๆ
แสงอาทิตย์ด้านนอกสาดส่อง เป็นช่วงที่อบอุ่นที่สุดของวันพอดี แต่ดูเหมือนว่าเขาตกลงไปในถ้ำน้ำแข็งในเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติจีนอย่างนั้น รู้สึกหนาวมาจากข้างใน
หลังจากสับสนเป็นเวลานาน เจียงจั้นก็พลิกตัวลงจากเตียง
ไม่ได้การ เขาต้องไปสืบหาแล้ว มิเช่นนั้นหลังจากนี้คงนอนไม่เป็นสุข
เมื่อเดินออกจากห้อง และมองไปยังประตูห้องอื่นที่ปิดอย่างเงียบๆ คุณชายรองเจียงก็เช็ดน้ำตา
พวกเขาไม่ได้ดื่มน้ำอาบน้ำของผีสาว แน่นอนว่าต้องออกไปอย่างสบายใจได้!ในวัดเวลานี้ยังคงครึกครื้นมาก เจียงจั้นกำลังเดินออกไปข้างนอก เห็นพระสงฆ์กำลังถือกล่องอาหารมังสวิรัติไปใ
