ง
เจียงจั้นดื่มไปหลายอึก เมื่อเห็นเจียงซื่อขยับช้าจนเกือบหยุด ก็ไม่เข้าใจว่า “ทำไมน้องสี่ไม่ดื่มล่ะรสชาติแกงผักนี้อร่อยมากจริงๆ”
เจียงซื่อวางช้อนแกงลง
“เป็นอะไรไปหรือ” เจียงจั้นไม่เข้าใจยิ่งขึ้น ตักอีกช้อนแล้วดื่มเข้าไป “อร่อยมากๆ กลิ่มหอมฟุั้งกระจาย รสชาติกลมกล่อม”
น้องสี่ยังไม่ได้ลองชิมเลย ทำไมถึงไม่ชอบเสียแล้วล่ะ
เจียงซื่อตักแกงผักมาวางที่ริมฝีปากอีกช้อนหนึ่งและขยับช้าจนเกือบหยุด
ตอนนี้เจียงจั้นก็กินไม่ลงแล้ว “น้องสี่ ถ้าไม่ชอบก็กินอันอื่นเถอะ อย่าฝืนเลย”
เจียงซื่อจ้องไปที่แกงผักสีเขียวสด คิ้วยิ่งขมวดยิ่งชิดขึ้น จากนั้นเอาช้อนแกงวางกลับไปในชามอีกครั้ง ยืนยันว่า “รสชาตินี้ผิดปกติไปหน่อย”
“ตรงไหนที่ผิดปกติ น้องสี่เจ้ายังไม่ได้ชิมเลย”เจียงจั้นถูกคำพูดของเจียงซื่อทำให้สับสน
เจียงซื่อยิ้ม “แค่ดมก็พอแล้ว ไม่ต้องชิม”
“แล้วมันผิดปกติอย่างไรหรือ” เจียงจั้นวางตะเกือบลง เขาหมดความสนใจกับอาหารอันโอชะที่อยู่ตรงหน้าแล้ว
รู้สึกว่าท่าทางของน้องสี่ไม่เหมือนพูดเล่นแล้วหรือว่ามีคนวางยาลงในอาหาร
ถ้าเช่นนั้นเขากินยาสลบหรือว่ายาพิษไปกัน ให้ตายซิ คงไม่ใช่ยา……เสริมสมรรถภาพทางเพศใช่ไหม
เมื่อเห็นคุณชายรองเจียงแสดงท่าทางตื่นตระหนก สีหน้าสับสนวุ่นวาย อวี้จิ่นตบไหล่เขาเบาๆ “น้องเจียงเอ้อร์คุณหนูเจียงจะพูดก่อนเถอะ”
“น้องสี่ เป็นการวางยาจริงๆ หรือ”
เจียงซื่อหัวเราะออกมาโดยไม่ตั้งใจ “พี่รองคิดไปถึงไหนแล้ว”
“ไม
