อวี้จิ่นรอคำตอบของนางดุจรอฟังคำตอบของเทพเจ้า
เขาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้นางอย่างระมัดระวังเขาอยากจะถามคำถามนี้มานานแล้ว
หากนางเต็มใจ เขาจะจัดการกับอุปสรรคทั้งหลายที่มาขวางกั้นการแต่งงานของพวกเขาแต่หากนางไม่เต็มใจ เขาก็จะรอจนกว่านางจะยินยอม
อวี้จิ่นเอ่ยถามประโยคนี้ขึ้นเบาๆ แต่เมื่อเจียงซื่อได้สติกลับคืนมานางก็โกรธเสียหน้าซีดเขาต้องการเกลี้ยกล่อมให้นางคล้อยตามด้วยความงุนงงเหมือนเมื่อชาติก่อน เพียงแต่เมื่อชาติก่อนนางอยู่ในร่างของสตรีศักดิ์สิทธิ์อูเหมียว แต่บัดนี้นางอยู่ในร่างของแม่นางที่เพิ่งจะยกเลิกงานแต่งงาน
หากนางพยักหน้าตอบรับ เขาจะยกขบวนอภิเษกมาสู่ขอแต่งตั้งนางให้เป็นพราชายางั้นหรือ
ความคิดนี้แทรกเข้ามาในความคิดของเจียงซื่อทำให้นางได้สติขึ้นมาไม่น้อย
ในชาตินี้ นางจะไม่ให้โอกาสเขาหลอกใช้นางแบบเดิมอีกแล้ว“ข้าไม่ยินยอม คุณชายอวี๋ได้โปรดอย่าล้อเล่นกับข้าเช่นนี้อีกเลย” เจียงซื่อยกมือขึ้นเช็ดหน้าผากที่ถูกจูบด้วยหลังมือของนาง
วินาทีนี้ นางคล้ายกับเห็นชายหนุ่มตรงหน้าแววตามืดมนลงเล็กน้อย แต่ก็คล้ายกับนางตาลายไปเอง เมื่อจ้องมองอีกครั้งกลับพบว่าเขาทำท่าทางผ่อนคลายตามปกติ
“แตงโมที่รีบเก็บผลจะไม่หวาน ในเมื่อแม่นางไม่ยินยอมให้ข้ารับผิดชอบในตัวเจ้า ข้าก็ไม่ว่าอะไรเรากลับมาสนทนากันถึงเรื่องเมื่อครู่เถิด” อวี้จิ่นกล่าวออกมาราวกับไม่เกิดเรื่องใดขึ้น
“กล่าวมาตรงๆ เถิดว่าคุณชายอวี๋ต้องการทำอย่างไรกับเรื
