ทั้งสองเข้ามาใกล้มากขึ้น
นางได้ยินเสียงหายใจหอบถี่ของเขา เขามองไปยังลำคอจาวผ่องหอมละมุนของหญิงสาว
มองจากหน้าต่างจะเห็นว่าร่างของคนสองคนทับซ้อนกัน
หลงต้านอ้าปากกว้างด้วยความตกใจ
ภายในห้อง เจียงซื่อรู้สึกว่าตนกำลังเสียมารยาทจึงก้าวถอยหลังไป แต่ยังคงปิดกั้นเส้นทางของอีกฝั่ายไว้อวี้จิ่นอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “แม่นางเจียงคิดว่าข้าจะไปไหนหรือ ข้าเพียงจะไปห้องน้ำเท่านั้น”
ใบหน้าของเจียงซื่อร้อนผ่าว
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เอ่ยปากขึ้นต่อหน้าหญิงสาวว่าจะไปเข้าห้องน้ำ เหตุใดหนังหน้าเขาจึงหนานัก
ไม่สิ อวี้ชีในบัดนี้ยังเด็ก บางทีเขาอาจยังไม่มีจิตสำนึกของความเป็นชายก็เป็นได้
อืม ต้องเป็นเช่นนี้แน่ จึงทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจนักหลังจากที่ทั้งสองกลับมาพบกันอีกครั้ง
อวี้จิ่นเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยของนัยน์ตาหญิงสาว ทำให้เขาอารมณ์เสียอย่างอธิบายไม่ได้
เขามักจะรู้สึกว่าหญิงสาวผู้นี้กำลังคิดเกี่ยวกับสิ่งที่ทำให้เขาไม่พอใจเสมอ
อวี้จิ่นจึงนั่งลงอีกครั้ง
“ท่านไม่ไปห้องน้ำแล้วหรือ” เจียงซื่อเอ่ยถามพร้อมทั้งขมวดคิ้ว ใบหน้าคืนสู่ความสงบ
“ในเมื่อแม่นางเจียงซื่อเหมือนไม่เต็มใจให้ข้าจากไป เช่นนั้นข้าก็จะไม่ไป” อวี้จิ่นทำสีหน้าจริงจัง
“ข้าทนได้”
เส้นเลือดที่หน้าผากของเจียงซื่อปูดโปนขึ้นมา
นางจะฆ่าเจ้าหมอนี่ให้ได้!
อวี้จิ่นเอนตัวไปด้านหน้าด้วยใบหน้าหล่อเหลา“เราจะสนทนากันต่อหรือไม่”
นางจึงทำได้เพียงหลับตา หายใจเข้าล
