วิ่งเข้าไปล้อมรอบตัวเขาเอาไว้อย่างตื่นเต้นดีใจ
อวี้จิ่นยื่นมือออกไปดึงหูทั้งสองข้างของเอ้อร์หนิวถอนหายใจออกมาว่า “เฮ้อ เหตุใดจึงไม่อาจทำให้นางชื่นชอบข้าได้ดั่งเจ้ากันนะ”
เขาเทียบไม่ได้แม้แต่กับสุนัข!
เอ้อร์หนิวส่งเสียงครางออกมาเบาๆ แล้วกระดิกหางนางชื่นชอบมันก็ผิดหรือ มันผิดอย่างไรเล่า!
ณ เรือนไห่ถัง อาเฉี่ยวรออย่างรีบร้อน นางมองไปยังเครื่องบอกเวลาแล้วเดินวนไปมา
ปาเข้าไปกี่ยามแล้ว เหตุใดคุณหนูจึงยังไม่กลับมาอีกเล่า หรือจะเกิดเรื่องขึ้น?
นางไม่ควรตามใจคุณหนูและอาหมานเช่นนี้เลย!
ในขณะที่อาเฉี่ยวกำลังรู้สึกผิดที่ตนทำเช่นนั้น ก็มีเสียงดังขึ้นจากประตู
อาเฉี่ยวเรียกว่าบินออกไปก็ว่าได้ นางรีบพาเจียงซื่อและอาหมานเข้ามาด้านใน
“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวตกใจเสียยิ่งกว่าอะไร” อาเฉี่ยวมองเจียงซื่อจากหัวจรดเท้า เมื่อพบว่าปลอดภัยดีก็ร้องไห้ออกมา
เจียงซื่อลูบไปที่แขนของนางเบาๆ “เอาเถิด ไม่เป็นไรหรอก เตรียมน้ำร้อนไว้หรือยัง”
อาเฉี่ยวพยักหน้าซ้ำๆ
ครั้งที่แล้วเมื่อแม่นางกลับมาก็ต้องอาบน้ำก่อนแม้จะเป็นยามค่ำคืน ดังนั้นนางจึงมีประสบการณ์สวรรค์คุ้มครอง นางหวังว่าประสบการณ์เช่นนี้ในอนาคตนางไม่จำเป็นต้องนำมาใช้อีก
เมื่อร่างของนางแช่ลงในน้ำอุ่นที่มีไอร้อนโชย กายที่เหนื่อยล้าของเจียงซื่อก็รู้สึกเสียจนไม่อยากจะขยับแม้แต่ปลายนิ้ว
ความเหนื่อยล้านี้ไม่ได้มาจากเรื่องของซิ่วเหนียงจื่อ แต่เป็นเพราะชายผู้นั้น
สำหรับอวี้ชีแล
