กล้าจะกินจนจุกตาย คนขี้อายจะอดตาย
เมื่อเจียงซื่อได้สติกลับคืนมา นางก็ตบอวี้จิ่นอย่างแรงอาหมานยืนอยู่ตรงห้องโถงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟั้า
ยังดีที่คุณหนูไม่ถูกเอาเปรียบ
เสียงตบจากฝั่ามือดังชัดเจน ทุกคนในจวนล้วนได้ยิน แม้แต่สุนัขในลานบ้านก็ยังได้ยิน
เอ้อร์หนิวยกอุ้งเท้าเพื่อปิดตาของมัน
เจ้านายถูกตบงั้นหรือ ไม่น่ามองเสียเลย
หลงต้านกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัวจู่ๆ เจ้านายจะใช้ไม้แข็งบังคับนาง! แต่กลับถูกแม่นางผู้นี้ตบกลับ เกิดอะไรขึ้น
“คิดไม่ถึงว่าแม่นางที่เจ้านายพากลับมาจะเก่งขนาดนี้!”
“นั่นเป็นเพราะเจ้านายไม่ได้หลบ” เหลิงอิ่งที่ไม่รู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กล่าวขึ้นอย่างเย็นชา
“เจ้ามาได้อย่างไร”
“หากข้ายังนอนอุดอู้อยู่อีก เกรงว่าวันพรุ่งนี้อาจถูกเจ้านายตีตายได้”
หลงต้านลุกขึ้นยืนอย่างสิ้นหวังแล้วเดินกลับไปทางห้อง
เอ้อร์หนิวสะบัดขนของมัน
บัดนี้เห็นได้ชัดถึงความได้เปรียบของสุนัข มันอยากจะดูนานเท่าไหร่ก็ได้ตราบที่อยากดู
เมื่อมองไปยังชายหนุ่มที่ยิ้มแย้มต่อหน้านาง เจียงซื่อก็โกรธจนตัวสั่น
เขากระทำเช่นนั้นกับนาง แต่กลับทำท่าทางราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น!
อวี้จิ่นเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้านด้วยใบหน้าแดงจากแรงตบ “แม่นางเจียง เรามาคุยเรื่องของเราต่อกันดีกว่า บัดนี้อารมณ์ข้าดีขึ้นแล้ว”
“เจ้าไม่คิดว่าพฤติกรรมเมื่อครู่ไร้ยางอายหรอกหรือ!”
อวี้จิ่นกางมือออก กล่าวช้าๆ อย่างหมูตายที่เกรงกลัวน้ำเดือดกว่า
