ท่ามกลางตรอกที่เงียบสงบถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าเบาๆ
อวี้จิ่นก้าวไปข้างหน้าแล้วเคาะประตูเป็นจังหวะ
ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก นายประตูก็หลีกให้เขาด้วยความเคารพ
อวี้จิ่นยังไม่ได้เข้าไปในทันที เขายื่นมือไปด้านข้างเล็กน้อยเพื่อทำท่าทางแสดงว่าเชิญ
เจียงซื่อหยุดลงชั่วครู่ ก่อนจะเดินเข้าไปโดยไม่สนใจนายประตูจนกระทั่งประตูถูกปิดอย่างรวดเร็ว นายประตูยังคงทำท่าทางเหมือนละเมอ
ภายในห้อง หลงต้านกำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง
เหลิงอิ่งนอนหงาย หายใจเบาๆ
“อย่าแกล้งหลับ มาดูเร็วเข้า เจ้านายพาสตรีกลับมา!” หลงต้านรีบกล่าวทักทายสหายอย่างตื่นเต้น
เหลิงอิ่งขยับเปลือกตาของเขา
หลงต้านพึมพำด้วยความตื่นเต้น “ข้าว่าแล้วเชียวเหตุใดวันนี้เจ้านายจึงไม่พาข้าออกไป ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง ประเดี๋ยวนะ สตรีที่เจ้านายพากลับมาคือสตรีที่เดินทางมาเมื่อกลางวัน!”
เหลิงอิ่งลืมตาขึ้น ก่อนจะหลับตาลงแล้วพลิกตัวไป
เขานอนห้องเดียวกับเจ้าหมอนี่ที่ชอบสอดรู้สอดเห็น ช่างน่ารำคาญเสียจริง
ว่าแต่ เจ้านายมีคนรักแล้วงั้นหรือ
“น่าแปลกจริง เหตุใดเอ้อร์หนิวจึงไม่ขยับเลย”หลงต้านเริ่มสงสัย
ตามปกติแล้วสถานการณ์เช่นนี้เอ้อร์หนิวจะกระตือรือร้นกว่าเขาเสียอีก
เอ้อร์หนิวเพียงนอนอยู่ในเงามืดแล้วส่ายหางช้าๆปากของมันชี้ขึ้นบนฟั้า
เจ้ามนุษย์โง่ นี่มันเป็นเวลาที่ควรออกไปก่อกวนหรือไง
อวี้จิ่นเดินนำเจียงซื่อเข้าไปในเรือน เขายืนลังเลอยู่ที่ห้องโถงแม้เขาจะอยากพานางเข้าไ
