ปในห้องนอนมากก็ตาม…แค่กๆ แต่อนาคตยังอีกยาวไกล หากทำให้นางกลัวก็คงจะไม่ดีแน่
“ไปห้องหนังสือข้าเถิด”
เจียงซื่อพยักหน้า
อาหมานรีบตามไปทันที
นางจะปกปั้องความบริสุทธิ์ของคุณหนูอย่างเต็มที่!
“อาหมาน เจ้ารออยู่ข้างนอก” เจียงซื่อกล่าวเบาๆ
อาหมาน “…”
อวี้จิ่นหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี
ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าว่าความรังเกียจที่นางแสดงออกทุกครั้งที่เห็นเขามาจากที่ใด แต่แม่สาวน้อยผู้นี้คงไม่เข้าใจว่าการที่นางเต็มใจจะอยู่ห้องเดียวกันกับชายหนุ่มกลางดึกเช่นนี้ เพียงพอแล้วที่จะแสดงให้เห็นว่านางยอมรับนิสัยของเขา
คิดไม่ถึงว่าในใจนางจะให้คะแนนเขาสูงเช่นนี้อวี้จิ่นมั่นใจเรื่องในอนาคตขึ้นมาทันใด
ในชาติที่แล้วเจียงซื่อไม่เคยรู้ว่าอวี้จิ่นยังมีที่พักเช่นนี้อีก นางจึงอดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆ ห้องหนังสือ
ในห้องหนังสือนั้นตกแต่งอย่างเรียบง่าย ด้านขวาเป็นชั้นวางหนังสือทรงสูง มีโต๊ะยาวตัวหนึ่งวางข้างหน้าต่าง บนโต๊ะมีหินฝนหมึก พู่กัน ที่ทับกระดาษ ฯลฯ และมีเก้าอี้ตัวเตี้ยวางไว้อีกด้านหนึ่งติดกับผนัง
ไม่มีกระถางธูป แจกันหรืออื่นๆ ที่ชั้นหนังสือมีหนังสือไม่มากนัก ตรงกันข้าม เทียนในเชิงเทียนลุกเป็นไฟส่องสว่างไปทั้งห้อง ช่างเป็นเอกลักษณ์ของอวี้จิ่นเสียจริง…
เมื่อนางเห็นสิ่งเหล่านี้ เจียงซื่อก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความคิดนี้ขึ้นมาในใจ
“นั่งก่อนเถิด ข้าจะไปรินน้ำมาให้”
“ไม่จำเป็น…”
ทว่าอวี้จิ่นเดินออกไปก่อนแล้ว
เจียงซื่อเม้มริม
