้านายพาหญิงสาวกลับมาดึกดื่นเช่นนี้ จะเป็นเพียงการสนทนาธรรมดาเท่านั้นหรือ
เกลียดเสียจริงที่ไม่อาจตีเหล็กให้เป็นเหล็กกล้าได้นี่คืออารมณ์ความคิดขององครักษ์น้อยผู้นี้
“เอาล่ะ ข้ายังยืนยันคำถามเดิม คุณชายอวี๋สะกดรอยตามข้าไปตั้งแต่เมื่อไร”
“ข้าไม่ได้สะกดรอย แต่เป็นการคุ้มกัน” อวี้จิ่นเน้นย้ำ เมื่อเห็นหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝังตรงข้ามหันหน้ามาเหมือนจะโกรธเขา จึงได้กล่าวออกมาช้าๆว่า “นับแต่ที่แม่นางเดินทางออกไปจากเรือนข้า”
“ด้วยเหตุใด”
อวี้จิ่นหัวเราะ “นี่เป็นคำถามที่สอง”
เจียงซื่อแอบถอนหายใจและกล่าวอย่างเย็นชาว่า“เอาละ เจ้าถามได้”
“แม่นางรู้ได้อย่างไรว่าฉังซิงโหวซื่อจื่อเป็นผู้ทำร้ายหญิงสาวเหล่านั้น”
ประโยคที่เจียงซื่อกล่าวออกมาครั้นแกล้งเป็นบุตรสาวของซิ่วเหนียงจื่อ อวี้จิ่นที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดได้ยินอย่างชัดเจน
ในตอนนั้น เมื่อเขาคิดได้ว่าเจียงซื่อเคยเดินทางไปจวนฉังซิงโหวคืนหนึ่ง จากนั้นก็ค้นพบความลับที่น่าสะพรึงกลัวของฉังซิงโหวซื่อจื่อ เขาก็อยากจะสับฉังซิงโหวซื่อจื่อให้เละเป็นพันๆ ชิ้น
ไอ้สัตว์นรกตัวนั้นมันทำอะไรกับเจียงซื่อหรือไม่ไม่เช่นนั้นนางเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาจะไปรู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร
เจียงซื่อถอนหายใจออกมาเงียบๆ
นางรู้ว่าเขาจะถามเรื่องนี้
วิธีจัดการทำลายฉังซิงโหวซื่อจื่อนั้นนางได้วางแผนไว้อย่างดีแล้ว และไม่ต้องการให้คนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
แต่นางรู้จักอวี้ชีดี หากนางตอบเขา
