ึ้งของชายหนุ่ม การถอนหายใจนี้เสมือนกับสายลมยามเช้าที่พัดผ่านหัวใจของนาง
จู่ๆ เจียงซื่อก็นึกถึงช่วงเวลาหลังจากแต่งงานขึ้นมา เขามักกระซิบอยู่ข้างหูนางอย่างนับครั้งไม่ถ้วน
ในตอนนั้น นางอดคิดไม่ได้ว่าเหตุใดชายหนุ่มจึงมีเรื่องราวให้กล่าวมากเพียงนั้น เขาสนใจแม้แต่การจะช่วยนางเลือกสีขี้ผึ้งทาปาก แต่ท้ายที่สุดก็เป็นเพราะขี้ผึ้งทาปากซึ่งทำมาจากสีของเกสรดอกไม้นั่น จึงทำให้นางเสียเปรียบเจ้าหมอนี่…
อวี้จิ่นพบว่าหญิงสาวตรงหน้าดูท่าทางเหม่อลอยร่างสูงใหญ่ทั้งคนของเขายืนอยู่ต่อหน้านาง นางยังใจลอยได้อีกหรือ
อวี้จิ่นกระแอมออกมาเบาๆ ดึงความคิดของคนตรงหน้าเขากลับมา กล่าวขึ้นว่า “แม่นางไม่ต้องกังวลใจไป อย่าลืมว่าแม่นางได้จ่ายค่าจ้างในการคุ้มกันให้แก่ข้าแล้ว”
“ค่าจ้างคุ้มกันอะไร”
“ข้ายังติดค้างเงินแม่นางเจียงอยู่หนึ่งพันตำลึงมิใช่หรือ อีกอย่างแม่นางเจียงไม่ยินยอมให้ข้าขายชีวิตเพื่อชดใช้หนี้…” อวี้จิ่นกล่าวออกมาอย่างน้อยอกน้อยใจ “แต่ตัวข้านั้น หากติดหนี้ผู้ใดก็จะรู้สึกกระสับกระส่ายไม่สบายใจ เช่นนั้นจงคิดเสียว่าเงินจำนวนหนึ่งพันตำลึงนั้นคือค่าคุ้มกันเถิด เช่นนี้เรื่องความปลอดภัยของแม่นางในอนาคตจงมอบให้ข้าเถิด”เจียงซื่อยิ่งฟัง ดวงตาของนางก็ยิ่งเบิกกว้างขึ้น
เยี่ยงนี้ก็ได้หรือ
“คุณชายอวี๋เองก็คงเห็นแล้วว่าสาวรับใช้ของข้านั้นมีทักษะที่ดีเลิศ ไม่จำเป็นต้องรบกวนคุณชายอวี๋มาคุ้มกันข้า เงินหนึ่งพันตำลึงนั่นท่านต
