แม้จะมีม่านบังเอาไว้ แต่ก็สามารถฟังได้ชัดเจนว่าสตรีนางนั้นลุกขึ้นยืนที่พื้น
อาหมานตกตะลึงทำตัวไม่ถูก
เจียงซื่อชี้ไปยังห้องทางขวา
อาหมานจึงได้แบกชายผู้สลบไสลวิ่งหนีไป
ห้องทางขวาไม่ได้แตกต่างจากห้องทางซ้ายเท่าไรนัก ไม่มีแม้แต่ผ้าม่านมาปิดบัง โชคดีที่มีเตียงเก่าๆ อยู่ข้างหน้าต่างเช่นกัน จึงพอมีที่หลบซ่อนตัวอาหมานแบกชายหนุ่มวางไว้ตนเตียงนั้นก่อนจะได้สติกลับคืนมา ตายแล้ว นางทิ้งคุณหนูเอาไว้!
แต่เจียงซื่อมีสติมากกว่านาง เมื่อได้ยินเสียงสตรีผู้นั้นลงจากเตียง นางก็หยิบของบางอย่างเอามาวางไว้บนพื้นแล้วรีบหลบไปตรงกำแพง
สตรีผู้นั้นเดินงัวเงียตรงออกมา ปากของนางกล่าวไม่หยุดว่า “ลูกแม่ ลูกสาวแม่ เจ้ากลับมาแล้วหรือ”
เพียงไม่กี่วันที่ผ่านมา เต้าหู้ไซซีผู้มีเสน่ห์กลับกลายเป็นกระดูกเดินได้
นางดูเหมือนคนครึ่งหลับครึ่งตื่น ไม่รู้ตัวว่าเจียงซื่อยืนอยู่ใกล้เพียงเอื้อม นางเดินตรงออกไปเช่นนั้นจนกระทั่งเท้าไปสัมผัสเข้ากับของที่เจียงซื่อวางเอาไว้เมื่อครู่
เกิดเสียงดังขึ้นชัดเจนแจ่มแจ้ง
ซิ่วเหนียงจื่อจึงได้ก้มตัวลงมาเก็บของนั้นขึ้นไป
ท่ามกลางความมืดนี้ ซิ่วเหนียงจื่อหยิบมันขึ้นมาลูบคลำแต่ก็สามารถแยกแยะได้โดยง่ายถึงรูปร่างของนั้น
มันคือปินอันหนึ่งเจียงซื่อไม่แน่ใจว่าปินนั้นเป็นของบุตรสาวซิ่วเหนียงจื่อทิ้งเอาไว้หรือไม่ แต่อาจมีความเป็นได้สูง
ปินปักผมทองแดงหล่นอยู่ท่ามกลางดอกโบตั๋นมันอาจเป็นปินของบุตรสาวซิ่ว
