เหนียงจื่อ หรืออาจเป็นของหญิงสาวที่ถูกทำร้ายก่อนหน้าก็เป็นได้
เจียงซื่อใช้ปินปักผมทองแดงนี้เพื่อทดสอบปฏิกิริยาของซิ่วเหนียงจื่อ
หากปินปักผมเป็นของบุตรสาวนางจริงๆ ก็จะเอื้อต่อการใช้แผนภาพลวงตานี้ให้ราบรื่นมากขึ้นซิ่วเหนียงจื่อมองยังปินปักผมทองแดงในมืออยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นนางก็เกิดอุทานขึ้นว่า “ลูกแม่ ลูกสาวแม่กลับมาแล้ว!”
ดูเหมือนซิ่วเหนียงจื่อตื่นขึ้นจากภวังค์อย่างกะทันหัน นางรีบวิ่งออกไปเหมือนเป็นบ้า นางมองไปซ้ายขวาในลานอันว่างเปล่า
“ลูกสาวแม่ เจ้าออกมาเถิด! ลูกสาวของแม่ แม่คิดถึงเจ้ามากเหลือเกิน…แม่รู้ว่าเจ้าจะต้องกลับมา…”
อาหมานคืบคลานเข้าไปตรงด้านข้างของเจียงซื่อนางมองดูซิ่วเหนียงจื่อที่กำลังบ้าคลั่งด้วยความเห็นอกเห็นใจเจียงซื่อถอนหายใจเบาๆ ออกมา
นางเห็นใจผู้เป็นบิดามารดาเหลือเกิน บุตรสาวของซิ่วเหนียงจื่อหลับใหลไปท่ามกลางดอกโบตั๋นนั้นโดยไม่อาจตื่นฟืนขึ้นมาได้อีกแล้ว
แม้นางจะไม่อาจนำบุตรสาวที่ยังมีชีวิตมามอบคืนให้ซิ่วเหนียงจื่อได้ แต่อย่างน้อยนางก็สามารถแก้แค้นให้ซิ่วเหนียงจื่อได้!
ซิ่วเหนียงจื่อร้องไห้อยู่ที่ลานพักหนึ่ง จู่ๆ นางก็เปิดประตูและวิ่งออกไป แม้จากระยะไกลก็ยังได้ยินเสียงตะโกนของนางที่น่าสังเวชว่า “ลูกสาวแม่เจ้าอยู่ที่ใด เหตุใดจึงหลบซ่อนแม่เช่นนี้ เพียงแค่เจ้าออกมาพบแม่ เจ้าอยากได้อะไรแม่จะให้เจ้าทั้งสิ้น”
กลางดึกเช่นนี้ เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของซิ่วเหนียงจื่อแผ
