่ออกไปเกือบครึ่งหมู่บ้าน ไม่นานก็มีเพื่อนบ้านออกมาตะโกนด้วยความไม่พอใจว่า“ซิ่วเหนียงจื่อ หยุดสร้างเสียงรบกวนเสียทีเถอะบุตรสาวของเจ้าไม่กลับมาแล้ว เอะอะเสียงดังทุกวันน่ารำคาญสิ้นดี!”
“เหตุใดเจ้ากล่าวไร้สาระว่านางไม่อาจกลับมาได้อีก นางกลับมาแล้ว! เมื่อครู่นางกลับมาแล้ว!”
ด้านนอกจึงเกิดความโกลาหลเกิดขึ้น บางคนก็เอ่ยเกลี้ยกล่อมว่า “เอาเถอะ ช่างเถิด ซิ่วเหนียงจื่อน่าสงสารยิ่งนัก จะไปทะเลาะกับนางทำไมกันนางอยากจะโวยวายก็ให้นางโวยวายไปเถิดประเดี๋ยวนางเหนื่อยก็กลับไปนอนเอง”
จากนั้นก็มีเสียงถอนหายใจอย่างหนักออกมา
อาหมานที่ซ่อนตัวอยู่ตรงประตูลานบ้าน เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “คุณหนูเจ้าคะ บ่าวว่าซิ่วเหนียงจื่อคงเสียสติไปแล้ว คุณหนูจะตามหานางเพื่อสิ่งใด”
“อีกประเดี๋ยวเจ้าไม่ต้องกล่าวสิ่งใดออกมา คอยดูเถอะ” ในความมืดไม่ด น้ำเสียงของหญิงสาวดูสงบเป็นพิเศษ แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นอันน่าฉงนทำให้คนมองรู้สึกประหลาดใจซิ่วเหนียงจื่อวิ่งเท้าเปล่าวนไปวนมาอยู่หลายรอบ“ลูกแม่ต้องรอแม่อยู่ในเรือนแล้วแน่ๆ เจ้าบอกว่าจะออกไปซื้อขนมกุ้ยฮวาให้แม่…”
อย่าเห็นว่าอาหมานสามารถโค่นล้มชายสองสามคนได้โดยง่าย แต่แท้จริงจิตใจของนางอ่อนแอยิ่งเมื่อได้ยินเช่นนั้นน้ำตานางก็ไหลริน
ที่แท้บุตรสาวของซิ่วเหนียงจื่อออกไปซื้อขนมกุ้ยฮวามาให้นางจึงได้หายตัวไป ซิ่วเหนียงจื่อช่างน่าสงสารเสียจริง…
เมื่อเห็นว่าซิ่วเหนียงจื่อกำลังจะวิ่งเข้าไ
