ปในลานเจียงซื่อก็รีบกลับไปยังเรือนด้านขวากับอาหมานอาหมานรู้สึกประหม่ามาก “คุณหนูเจ้าคะ หากว่าซิ่วเหนียงจื่อมายังห้องนี้จะทำเยี่ยงไร”
นางสามารถจัดการลงมือกับพวกอันธพาลได้ แต่นางไม่สามารถลงมือกับซิ่วเหนียงจื่อผู้น่าสงสารนี้ได้เลย
เจียงซื่อไม่ได้ตอบคำถามของอาหมาน แต่กลับยกมือขึ้นดึงปินปักผมออก ปล่อยให้ผมยาวของนางร่วงหล่นลงมา
“คุณหนู?”
เจียงซื่อยืนจับตรงขอบประตูและมองออกไปข้างนอกอย่างเงียบๆ
ซิ่วเหนียงจื่อวิ่งเข้ามาด้วยผมที่ยุ่งเหยิงด้วยความรีบ เมื่อก้าวขาขึ้นบันได นางก็พุ่งตรงไปข้างหน้าสะดุดล้มลงที่ทางเข้าห้องโถง
ปินทองแดงในมือของนางร่วงหล่นลงพื้นกระเด็นไม่ไกลมาก
“ปิน ปินของลูกแม่…” ซิ่วเหนียงจื่อยื่นมือคลานออกไปด้วยใบหน้าขาวซีดสับสน ดุจดั่งวิญญาณที่หลุดออกมาจากนรก ซึ่งพยายามปีนขึ้นมาบนโลกอย่างสิ้นหวังอาหมานถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง
เจียงซื่อพลิกฝั่ามือ จากนั้นมีลำแสงเล็กๆ ของหิ่งห้อยมายาออกมาจากฝั่ามือของนาง แสงนั้นแนบไปกับพื้นแล้วพุ่งไปทางซิ่วเหนียงจื่ออย่างรวดเร็ว
หิ่งห้อยมายาบินเข้าไปในหูข้างซ้ายของซิ่วเหนียงจื่อ แล้วทะลุออกมาทางหูด้านขวา ก่อนจะบินกลับไปยังฝั่ามือของเจียงซื่อ
ขั้นตอนทั้งสิ้นอันรวดเร็วนี้มีเพียงเจ้าของหิ่งห้อยมายาเท่านั้นที่รับรู้
ซิ่วเหนียงจื่อยังคงพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าปินทองแดงอันนั้นเอาไว้ ส่วนอาหมานได้แต่อ้าปากค้างราวกับตกใจสุดขีด
ขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ได้ดั
