เป็นต้องดำเนินต่อไป
นางเชื่อว่านี่คือสิ่งที่บุตรสาวของซิ่วเหนียงจื่อคงต้องการบอกกับมารดาของนาง
“ท่านแม่ ข้าถูกฉังซิงโหวซื่อจื่อฆ่าตาย ฉังซิงโหวซื่อจื่อเห็นว่าข้ามีรูปงามยิ่ง จึงได้นำตัวข้าไปยังจวนฉังซิงโหว หลังจากเขาย่ำยีข้าแล้วจึงได้ฆ่าข้านำศพข้าฝังไว้ใต้สวนดอกโบตั๋นของพวกเขา ข้านอนอยู่ใต้พื้นดิน ตลอดทั้งวันคืนได้ยินเสียงท่านแม่ร้องเรียก จึงได้เดินทางมาพบท่านเป็นครั้งสุดท้าย…”
ซิ่วเหนียงจื่อกัดริมฝีปากตนเองแล้วส่งเสียงครวญครางออกมา
น้ำตาไหลรินออกจากดวงตาของหญิงสาว “ท่านแม่ ข้า ข้าตายอย่างน่าเวทนาเหลือเกิน ท่านต้องล้างแค้นให้ข้า”
“ล้างแค้นงั้นหรือ” ดวงตาของซิ่วเหนียงจื่อค่อยๆเปลี่ยนไป ลำแสงที่เย็นชาแผ่ออกมา “แม่จะไปฆ่าไอ้สัตว์นรกนั่น แม่จะข้ามันเพื่อล้างแค้นให้เจ้า!”
เสียงถอนหายใจดังขึ้นมา “ท่านแม่ ท่านไม่สามารถไปล้างแค้นฉังซิงโหวซื่อจื่อได้อย่างโจ่งแจ้งหรอก จวนฉังซิงโหวไม่ใช่สถานที่ซึ่งคนธรรมดาสามารถต่อกรด้วยได้ หากท่านถูกฉังซิงโหวซื่อจื่อทำร้ายอีกคนละก็ ข้าคงตายตาไม่หลับ…”
ซิ่วเหนียงจื่อชะงักลงเล็กน้อย จากพึมพำออกมาว่า “เช่นนั้นแม่จะช่วยเจ้าแก้แค้นได้อย่างไร”
