เดินตามมาก็หยุดลงเช่นกัน นางชี้นิ้วออกไปว่า “คุณหนูเจ้าคะ ดูนั่น! มีคนอยู่ตรงนั้น!”
ชายผู้นั้นอยู่ห่างจากนั้นสองประมาณหนึ่งจั้งบัดนี้เขากำลังเดินวนเวียนไปมาด้านนอกเรือนแห่งหนึ่ง
อาหมานจูงมือเจียงซื่อเดินเข้าไปหลบหลังต้นไม้แล้วจับจ้องไปที่ชายผู้นั้นอย่างเงียบๆ
ในที่สุดเขาก็เริ่มลงมือทำบางสิ่ง นั่นคือการนำอิฐมาก่อตัวกันให้สูงขึ้น จากนั้นปีนเข้าไปบริเวณที่มีช่องโหว่
นายบ่าวทั้งสองสบตากันก่อนจะตามไปอย่างเงียบๆ
“คุณหนูเจ้าคะ เรือนนี้ดูไปแล้วเก่ากว่าเรือนเมื่อครู่อีกนะเจ้าคะ” อาหมานซึ่งยืนอยู่ตรงช่องโหว่ของกำแพงเอ่ยขึ้น
เจียงซื่อเองก็ทำสีหน้าซับซ้อนประหลาดใจ
แม้จะมีกำแพงมากั้น แต่นางก็สามารถได้กลิ่นของเต้าหู้ กลิ่นนี้ดูเหมือนจะซึมเข้าไปอยู่ในอิฐและกระเบื้องของเรือนไปแล้ว ด้วยเวลาอันสั้นไม่สามารถเป็นเช่นนี้ได้แน่นอน
หากหมู่บ้านหวังจยาไม่มีครัวเรือนที่สองค้าขายเต้าหู้ เช่นนั้นเป็นไปได้เสียจริงว่าที่นี่คือเรือนของเต้าหู้ไซซีซิ่วเหนียงจื่อบัดนี้เจียงซื่อมีความรู้สึกอย่างหนึ่งเกิดขึ้นในใจ
การที่ทำดีได้ดีมีอยู่จริงเสียด้วย
หากว่าเมื่อครู่นางไม่ได้ติดตามเขามาเพราะความกลัวจะลำบากตน เมื่อรอให้ตามหาเต้าหู้ไซซีพบแต่เกิดเรื่องขึ้นก่อนเสียแล้ว เช่นนั้นเรื่องที่นางจะจัดการคงยากขึ้นไปมาก
“อาหมาน เจ้าเข้าไปก่อน จากนั้นไปเปิดประตูด้านโน้นให้ข้า เร็วเข้า!” เจียงซื่อรีบกำชับ
อาหมานพยักหน้าตอบรับ นางเหยียบไ
