โทษ
ด้วยแหล่งเนื้อที่มีอยู่ไม่กี่แห่ง ราคาของเนื้อวัวในร้านอาหารจึงแพงมากสำหรับคนทั่วไป
หลงต้านจ้องไปยังเอ้อร์หนิวที่กำลังกินอาหารอย่างเพลิดเพลิน ในหัวนั้นมีเพียงคำพูดประโยคเดียว เป็นสุนัขยังดีกว่าเป็นคนเสียอีก!
เจียงจั้นนั่งลงอย่างอาจหาญ “เจ้าเอ้อร์หนิว วันนี้เจ้าทำได้ดีมาก และแน่นอนว่าสมควรได้รับรางวัล”
หลงต้านได้แต่กะพริบตาปริบ
เดี๋ยวก่อนนะ เรื่องดีที่คุณชายรองเจียงกล่าวถึงคงไม่ใช่ที่เอ้อร์หนิวไปก่อความวุ่นวายตอนที่คนอื่นเขากำลังไปรับเจ้าสาวหรอกกระมัง
“เอ๋ พี่อวี๋ชี ที่เจ้าเอ้อร์นิวทำลงไปคงไม่ใช่ท่านไปสั่งมันทำหรอกนะ”
อวี้จิ่นเหลือบมองไปที่ประตูห้องฝืนที่แง้มเล็กน้อยด้วยหางตาและพูดอย่างเคร่งขรึม “จะเป็นไปได้อย่างไร คุณชายสามจี้เป็นลูกพี่ลูกน้องของข้านะ”
“อ้อ เจ้านั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องของท่านหรือ”เจียงจั้นเบิ่งตาโตทันที “เดี๋ยวก่อนนะ พี่อวี๋ชีท่านเป็นญาติกันกับจวนอันกั๋วกงหรือ”
อวี้จิ่นหน้านิ่งไปครู่
แย่แล้ว เผลอหลุดต่อหน้านางเข้าแล้วสิ
เจียงซื่อที่ในห้องเก็บฟืนฟังแล้วค่อนข้างที่จะสมน้ำหน้า
เจ้านิสัยปลิ้นปล้อนมาก ชาติที่แล้วนางถูกอวี้ชีที่เป็นพ่อค้าปันหัว และตอนนี้เขาหลอกล่อพี่รองจนจับทิศไม่ถูก มาดูกันว่าตอนนี้เขาจะอธิบายอย่างไร
ใครจะไปรู้ว่าคนบางคนกลับตั้งสติขึ้นมาอย่างรวดเร็วพลางถอนหายใจ “ใช่ ครอบครัวใหญ่ที่ไหนจะไม่มีญาติที่จนๆ บ้าง”
เมื่อเจียงจั้นได้ยิน เขาก็แสดงความเห็นอกเห็น
