ใจในทันที “พี่อวี๋ชี ท่านก็ลำบากไม่น้อย ต่อจากนี้ไป จงอยู่ห่างจากพวกที่ชอบดูถูกคนเหล่านั้น ถ้ามีอะไรให้ช่วยให้มาบอกข้าเจียงจั้นคนนี้ก็พอ”
เอ้อร์หนิวที่กำลังกินเนื้ออยู่ก็เห่าใส่เจียงจั้นสองครั้งด้วยความไม่พอใจมันเกลียดคนงี่เง่าที่ชอบดูถูกสุนัข
อวี้จิ่นซาบซึ้งใจ แต่ในรอยยิ้มของเขากลับมีนัยยะบางย่าง “ในอนาคตจะต้องมีเรื่องให้น้องเอ้อร์เจียงช่วยอย่างแน่นอน ข้าต้องขอขอบคุณล่วงหน้าแล้วล่ะ”
“มาเกรงใจอะไรกัน พวกเราเป็นพี่น้องกันนะ”เจียงจั้นโบกมืออย่างห้าวหาญ ทำเป็นท่าทางไม่ต้องเกรงใจ
พี่อวี๋ชีเป็นผู้ช่วยชีวิตของเขา หากเขาเป็นผู้หญิงตามธรรมเนียมแล้วเขาควรจะมอบให้ทั้งกายด้วยซ้ำ ตอนนี้มีอะไรให้ช่วยถ้าทำได้ก็จะช่วยอย่างแน่นอนเจียงจั้นถอนหายใจประหนึ่งว่าเขายังไม่สามารถตอบแทนบุญคุณที่พี่อวี๋ชีมีต่อเขาได้มากพอทันใดนั้นหญิงสาวคนหนึ่งกรีดร้องจากห้องเก็บฟืน ต่อมาเมื่อประตูไม้เปิดออกอาหมานก็รีบวิ่งออกไปพลางเอามือกุมหัว “มีหนู”
เจียงซื่อที่ยังคงอยู่ข้างในตกตะลึงเป็นอย่างมาก
คิดไม่ถึงเลยว่าอาหมาน ผู้ที่เอาชนะคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งได้แต่กลับกลัวหนู
ในขณะนั้นอวี้จิ่นที่ ‘หลอกลวงจนเคยชิน’ ไม่มีปฏิกริยาใดๆ ในใจของเขามีเพียงความคิดเดียวคือ เจ้าเอ้อร์เจียงคงไม่ใช่ทำคุณบูชาโทษหรอกนะในช่วงเวลานี้เอง สุนัขตัวใหญ่ที่กำลังกินเนื้ออยู่ใต้โคนต้นไม้ได้ถอยหลังออกไปสองก้าวแล้วกระโดดขึ้นไปในอากาศที่ว่างเปล่า
เจียงจั้นกำ
