ลังจะดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตาของเขามืดสนิทถูกสุนัขตัวใหญ่กดลงไปที่พื้น
สุนัขตัวใหญ่ใช้สองเท้าหน้าเหยียบลงบนตัวของเจียงจั้นและใช้ลิ้นเลียไปที่บนใบหน้าของเขาเจียงจั้นกลัวมากจนไม่กล้าขยับพลางก่นด่าในใจว่า เขาจะตายเพราะดมกลิ่นเนื้อในปากสุนัขเป็นแน่
อาหมานยืนอยู่ที่ลานบ้านอย่างนิ่งๆ และอดไม่ได้ที่จะปิดปากของนางหลังจากได้สติโอ้ แย่แล้ว
อวี้จิ่นกระแอมเบาๆ และชี้ไปที่ประตู
อาหมานยังดีที่ฉลาดพอและเข้าใจความหมายของอวี้จิ่นในทันที และวิ่งหนีออกไป
ส่วนเจียงซื่อที่ยังอยู่ในห้องเก็บฟืนนั้น “…”
เมื่อเห็นอามานวิ่งหนีไปแล้ว ในที่สุดเอ้อร์หนิวก็ปล่อยอุ้งเท้าออก และเดินช้าๆ กลับไปที่โคนต้นไม้พลางกินเนื้อวัวต่อ
เจียงจั้นกระโดดเด้งขึ้นราวกับปลาและรีบเดินไปที่โคนต้นไม้ด้วยความอาฆาต “เจ้าเอ้อร์หนิว ข้าจะฆ่าและกินเนื้อเจ้าด้วย”
อวี้จิ่นรีบห้ามเจียงจั้นและพูดอย่างใจเย็นว่า“น้องเอ้อร์เจียง เจ้าเข้าใจผิดแล้ว”
“เข้าใจผิดอะไรกัน”
“เพราะเอ้อร์หนิวกินอย่างมีความสุข เมื่อครู่คือแสดงความขอบคุณต่อเจ้าอย่างไรเล่า”
“หือ? แสดงความขอบคุณแบบนี้เนี่ยนะ”
อวี้จิ่นยิ้มอย่างเขินๆ “สุนัขกับคนจะไปคิดแบบเดียวกันได้อย่างไร ข้าเลี้ยงเจ้าเอ้อร์หนิวมา ข้ารู้ว่าเมื่อมันรู้สึกตื่นเต้นก็จะชอบอยู่ใกล้ผู้คนมาก”
เจียงจั้นจ้องไปที่เอ้อร์หนิวอย่างสงสัยและในที่สุดก็พูดว่า “ถ้าเป็นข้าเลี้ยงสุนัขตัวนี้ ข้าอาจจะดีมันตายไปนานแล้ว”
โฮ่ง
อวี้จิ่นใ
