ช้สายตาเหลือบมองเอ้อร์หนิวเพื่อเป็นการปลอบโยน เอ้อร์หนิวจึงได้สงบลง
“ใช่แล้ว พี่อวี๋ชี ผู้หญิงที่เพิ่งวิ่งออกมาจากห้องเก็บฝืนเป็นใครหรือ”
เจียงจั้นถูกเอ้อร์หนิวกดล้มลงไปโดยยังไม่ทันได้เห็นอะไรชัดเจนในตอนนั้น แม้ว่าอาหมานจะสวมเสื้อผ้าผู้ชาย แต่ด้วยเสียงกรีดร้องทำให้เขายืนยันว่านางเป็นผู้หญิง
เขาเคยมาหาพี่อวี๋ชีที่นี่หลายครั้งแล้ว แต่เขาไม่เคยเห็นสาวใช้หรืออะไรทำนองนั้น เป็นไปได้ไหมว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนสนิทของพี่อวี๋ชี
อวี้จิ่นตกตะลึงและทำสีหน้าเคร่งขรึมดุหลงต้านที่กำลังสังเกตการณ์ “ต่อไปนี้ไม่อนุญาตให้นำผู้หญิงเข้ามาวุ่นวายในบ้าน!”หลงต้าน “…” ถ้าเกิดเขาจะทำตัวไม่รู้ที่ต่ำที่สูงขึ้นมาสักครั้งจะเป็นอย่างไรหนอ
เจียงจั้นเหลือบมองหลงต้านด้วยหางตาแวบหนึ่ง
หลงต้าน “…” เขาคงจะได้ทำตัวไม่รู้ที่ต่ำที่สูงให้สักครั้งแล้วจริงๆ
ไม่ง่ายกว่าจะหาเรื่องพูดให้เจียงจั้นออกไปได้ อวี้จิ่นยกมือขึ้นนวดขมับของเขา แอบโล่งใจเล็กน้อย
เจียงซื่อเดินออกมาจากห้องเก็บฝืน
“ให้ข้าส่งเจ้ากลับเถอะ”
“ไม่ต้องรบกวนคุณชายอวี๋หรอกเจ้าค่ะ” เจียงซื่อปฏิเสธ เมื่อเห็นใบหน้าที่บาดเจ็บของอวี้จิ่นแล้วแต่ก็ไม่อาจทำลายใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาได้ และพูดเบา ๆ ว่า “ถ้ามีคนเห็นเข้าจะไม่ดี”
อวี้จิ่นมองไปยังหญิงสาวที่ไม่รับความหวังดีใดๆจากเขาและทันใดนั้นก็ยิ้ม “คนอื่นมักเห็นข้าดื่มกับคุณชายรองเจียงประจำ ไม่เป็นไรหรอก”
เจียงซื่อนั้นตัวสูง
