รู่ก็ถึงที่นั่นแล้ว ตามข้อมูลที่ได้จากเจียงจั้นตรงหน้าประตูบ้านจะมีต้นพุทรากิ่งงออยู่ต้นหนึ่ง“คุณหนู ใช่ที่นี่หรือไม่”
“น่าจะใช่แล้ว ไปเรียกเปิดประตูเถอะ บอกไปว่าคุณชายรองเจียงมาเยี่ยม”
“พวกเรามาเยี่ยมใครกันหรือเจ้าคะ” อาหมานชักเริ่มรู้สึกไม่แน่ใจ
คุณหนูสวมชุดแบบนี้ อีกทั้งยังใช้สถานะของคุณชายรอง หรือว่าจะมาหาผู้ชายกันแน่
อาหมายยืนอยู่หน้าประตู สงสัยอยู่ครู่หนึ่งจึงเคาะประตู
“ใคร?” หลังประตูส่งเสียงออกมา พอเปิดบานประตูออกมาได้เพียงครึ่งก็มีใบหน้าที่ผ่านร้อนหนาวมานานยื่นออกมา
คนที่ประตูอายุราวสี่สิบปี ตาบอดข้างหนึ่ง เหลือเพียงอีกข้างที่ดูค่อนข้างดุร้าย
อาหมานหน้าชาวาบอย่างอดไม่ได้ “คุณชายรองเจียงมาขอเข้าเยี่ยมนายท่านขอรับ”
คนที่ประตูมองไปทางข้างหลังแวบหนึ่ง ในตาเปล่งประกายวาบทันที
“มาทำอันใด” หนังหัวของอาหมานชาวาบอีกจนถอยร่นออกมา
“คุณชายรองเจียงอยู่ที่ใด”
อาหมานหลบไปด้านข้าง เผยให้เห็นใบหน้าของเจียงซื่อ “นี่คือคุณชายของพวกเราขอรับ”
คนที่ประตูกวาดตามองแวบหนึ่ง ยิ้มออกมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “รอสักครู่”
พอเสียงพูดจบ ก็ปิดประตูใส่ดังปัง
อาหมายลูบจมูกก่นด่าขึ้นมา “บ่าวบ้านนี้ไร้มารยาทเสียจริง”
พอคนที่ประตูปิดประตูเสร็จเรียบร้อยก็วิ่งเข้าไปรายงานด้านใน “เจ้านายขอรับ มีคนแอบอ้างว่าเป็นคุณชายรองเจียงมาขอเข้าเยี่ยมท่าน”
ไม่ทันได้รอให้อวี้จิ่นตอบรับ หลงต้านก็เอ่ยเสียงเย็นชา “ใครมันกล้ามาหลอกล
