ว่าไม่ใช่คุณชายรองเจียง…”
หลงต้านสีหน้าตื่นเต้น ตบๆ ไปที่มือของคนที่ประตู “อย่าเพิ่งทำเสียเรื่อง”
สวรรค์ มีสาวน้อยมาหาเจ้านายถึงบ้านเสียแล้วเขาจะต้องรีบไปดูสักหน่อยแล้ว
เจียงซื่อเดินตามอวี้จิ่นเข้าไปด้านใน พอถึงกลางลานกว้างก็หยุดลง
“วันนี้ที่มามีเรื่องจะรบกวนสอบถามคุณชายอวี๋เจ้าค่ะ”
“ไม่ทราบว่าแม่นางเจียงมาหาข้ามีธุรอันใด”
หลงต้านที่ยืนอยู่ด้านข้างเบิกตาโตขึ้นมาทันที
ที่แท้เจ้านายก็รู้อยู่แล้วว่าคนผู้นี้เป็นแม่นางเจียงนี่เอง
เดี๋ยวก่อนสิ แม่นางเจียงกับคุณชายรองเจียงมีความสัมพันธ์กันอย่างไร
เมื่อชาติก่อนเจียงซื่อค่อนข้างคุ้นเคยกับหลงต้านและเหลิงอิ่ง และทราบว่าพวกเขาจงรักภักดีต่ออวี้จิ่นมาก จึงไม่ได้สนใจว่าหลงต้านจะอยู่ด้วยหรือไม่ จึงได้ควักนำถุงผ้าปักออกมา “เหตุใดคุณชายอวี๋จึงมอบให้ข้า”
ตอนนี้หลงต้านอ้าปากค้างไปแล้ว
เจ้านายมอบของแทนใจให้ไปแล้วหรอกหรือ
อาหมานก็อ้าปากค้างด้วยเช่นกัน จึงมองอวี้จิ่นอย่างไม่พอใจ
เจ้าคนนี้มันอย่างไรกันถึงกับมอบของให้คุณหนูแล้วยังไม่ผ่านมือนางได้? หน้าไม่อายเลยจริงๆ
“ข้าได้รับของชิ้นนี้แล้วตกใจมาก ดังนั้นข้าจึงอดไม่ได้ที่จะมาสอบถามท่านว่าเป็นมาอย่างไรกันแน่ หวังว่าคุณชายอวี๋จะไม่ถือสาที่ข้าเสียมารยาทนะเจ้าคะ”
“ไม่ถือสาเลย” อวี้จิ่นรีบตอบกลับทันที กระแอมพลางพูดตอบจริงจัง “แม่นางเจียงอยากรู้เรื่องอันใดหรือ”“ข้าอยากทราบความหมายของกระดาษแผ่นนั้นที่คุณชายอวี๋เข
